Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν ήταν ότι δεν ήθελε. Ήταν ότι δεν μπορούσε. Δεν μπορούσε να σε αγαπήσει δεύτερη φορά, γιατί η πρώτη ήταν απόλυτη, ολοκληρωτική, πέρα από τα όρια της λογικής. Σαν να πήρες την ψυχή της, να την έκλεισες σε ένα ποτήρι και να του την πρόσφερες ολόκληρη, χωρίς όρους, χωρίς μέτρο.
Κι εσύ; Εσύ την πήρες. Άλλοτε την σπαταλούσες με βουλιμία, άλλοτε τη γευόσουν διστακτικά, και άλλοτε σαν να σου ανήκε από πάντα. Κι εκείνη έμεινε εκεί, να γεμίζει ξανά και ξανά ένα ποτήρι που δεν είχε πάτο. Μέχρι που στέρεψε. Και τότε, κανείς δεν γύρισε να δει τι είχε απομείνει από εκείνη.
Η πρώτη αγάπη είναι σαν πυρκαγιά. Σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά της και αφήνει στάχτες. Δεν την ξεχνάς, δεν την παρακάμπτεις. Τη νιώθεις να σε στοιχειώνει, να σε αλλάζει, να σε σμιλεύει ξανά από την αρχή. Έτσι έγινε και μ’ εκείνη. Έπεσε για χάρη σου, με όλη της τη δύναμη χωρίς να φοβάται τη συντριβή. Δεν το μετάνιωσε ποτέ. Αλλά δεν μπορούσε να πέσει ξανά.
Η αγάπη δεν χωρά επανάληψη. Δεν είναι κάτι που ξαναγεννιέται όταν το πρώτο άνθισμά της έχει κοπεί. Όταν τη σπαταλήσεις, όταν την προδώσεις, όταν την αφήσεις να φύγει από τα χέρια σου, δεν επιστρέφει ίδια. Κι αν επιστρέψει, θα είναι κάτι λιγότερο, κάτι μισό. Εκείνη δεν έμαθε να ζει με τα μισά.
Δεν μπορούσε να σε αγαπήσει δεύτερη φορά. Όχι γιατί δεν σε συγχωρούσε, ούτε γιατί δεν άξιζες μια δεύτερη ευκαιρία. Αλλά γιατί δεν ήταν πια η ίδια. Εσύ την άλλαξες. Η πρώτη αγάπη την έσπασε και την ξαναέφτιαξε. Κι όσο κι αν προσπάθησε, κάποια κομμάτια της δεν γύρισαν ποτέ πίσω.
Δεν είχε άλλο ποτήρι να του γεμίσει. Δεν είχε άλλα κομμάτια να σου δώσει. Η πρώτη αγάπη ήταν ήδη η τελευταία. Γιατί σου έδωσε ό,τι είχε, χωρίς να κρατήσει τίποτα για τον εαυτό της.
Δεν μπορούσε να σε αγαπήσει δεύτερη φορά. Η ιστορία σας είχε τελειώσει, κι εκείνη είχε μάθει πως όταν κάτι τελειώνει, δεν ξαναρχίζει ποτέ με τον ίδιο τρόπο.
Η ιστορία, δεν ξαναγράφεται.. μόνο συνεχίζεται!
