Γράφει η Μαρία Σταματοπούλου
Και είναι και αυτά τα λόγια που μου έλεγες, όταν κατάματα με κοιτούσες, και είμαι και εγώ που δεν πίστεψα πολύ.
Και πάλεψα, πόσο πάλεψα Θεέ μου, με όλα τα λάθη και όλα τα σωστά, παρακαλούσα τον Θεό μέσα σου, και τώρα τί;
Κάθεσαι κοιτάς συνέχεια το προφίλ μου, την ζωή μου. Έφυγα, είπα αντίο στον τόπο σου.
Ήμουν εκεί, αληθινή, γυναίκα, κορίτσι, ακέραιη, έτοιμη να χτίσω όσα υποσχέθηκα. Ή όλα ή τίποτα!
Η αγάπη δεν έχει χρονοκαθυστέρηση μάτια μου.
Γιατί μετά ξενερώνεις, ίσως και φοβάσαι, βάζεις εκείνη την ρημαδοτελεία στην σκέψη σου.
Προχωράς μπροστά.
Αγαπώ απόλυτα, καθαρά, παθιασμένα. Όλα αυτά μου ζήλεψες, σε ακούω να το λες παντού, σε όλους μας τους φίλους και γνωστούς. Είμαι η μαγεία σου, τους λες. Μα τί κάθεσαι και τους λες;
Μην συζητάς για εμένα, πια.
Έρχονται και μου τα λένε! Με είχες αν το ήθελες. Μόλις έφυγα παραιτήθηκες. Γιατί το έκανες αυτό;; Πώς ζεις τώρα, έχεις χρήματα; Δεν επιστρέφω πίσω. Είσαι η αγνότητα στην απόλυτη μορφή της! Είμαι το αληθινό στην απόλυτη μορφή του. Αυτά τα θαύματα να θυμάσαι πάντα. Μην δακρύζεις πια..
Με είχες αν το ήθελες, είχες τα πάντα, αν το ήθελες. Και τον έρωτα που ποτέ δεν έδωσα. Αφού με ξέρεις, με έμαθες, δεν δίνομαι αν δεν πιστέψω.
Θάνατος γινόμουν την ημέρα και ζωή τις στιγμές εκείνες που με ‘φόρτωναν’ σε εσένα. Και σε θάνατο μου τις μετέτρεπες. Είπα αντίο στον τόπο σου.
Να μου φιλήσεις όλους όσους με αγάπησαν και τους αγάπησα εκεί. Είπα αντίο στον τόπο σου.
