Γράφει η Εύα Καρρά
Δεν ήθελες σχέση. Ήθελες ρόλο.
Και μάλιστα χωρίς να διαβάσεις το σενάριο.
Ήθελες την επιβεβαίωση, όχι το μοίρασμα.
Τη σκηνή, όχι το βάθος.
Την παράσταση, όχι την ψυχή μου.
Μπήκες με φόρα, δήθεν έτοιμος να γκρεμίσεις το “εγώ” σου για να χτίσουμε “εμείς”.
Μα στην πρώτη παύση, άρχισες να αυτοσχεδιάζεις.
Δεν ήθελες αλήθεια, ήθελες εντύπωση.
Να φανείς δυνατός, άνετος, ανεξάρτητος.
Αλλά κάπου εκεί, ξέχασες πως μια σχέση δεν είναι μονόλογος.
Σε είδα να παίζεις τον άντρα που αγαπάει,
αλλά το βλέμμα σου έδειχνε πως απλώς μάθαινες ατάκες απέξω.
Καμία πρόθεση να τις νιώσεις.
Δεν ήθελες εμένα. Ήθελες να γίνεις αυτό που νόμιζες ότι έψαχνα.
Κι όταν κατάλαβες πως δεν μπορώ να αγαπήσω μια μάσκα, αποσύρθηκες.
Όχι ήσυχα. Με θόρυβο. Με δράμα. Με ενοχές που προσπάθησες να μου φορέσεις σαν σκηνικά.
Και το μόνο που κατάφερες ήταν να αποδείξεις αυτό που φοβόμουν:
Πως εσύ δεν ήρθες να ζήσεις κάτι αληθινό.
Ήρθες για την παράσταση. Για την υπόκλιση. Για το χειροκρότημα.
Μα αγάπη μου, η αγάπη δεν είναι θέατρο.
Κι εγώ δεν είμαι κοινό.
Δεν ήμουν ποτέ.
