Γράφει η MaGio
Ανέκαθεν απεχθανόμουν τα ημίμετρα. Πάντα τα ήθελα όλα ή τίποτα. Μαρτυρώ ότι έμεινα να παίρνω τα μερικά που τελικά σε βάθος χρόνου κατάλαβα πως ήταν τίποτα. Μία ανελέητη μάχη των προσδοκιών μου, με το ψέμα, το βόλεμα ακόμα και το αηδιαστικό συμφέρον τους.
Ημέρεψα κάνοντας ειρήνη μέσα μου με τον να τους συγχωρήσω και να αγαπήσω εμένα ως το σπουδαιότερο άνθρωπο στον κόσμο!
Η καρδιά μου όμως σε λαχταρούσε εσένα, τον έναν, τον άνθρωπο μου και τελικά ήρθες!
Δίνοντας μέσα σου τους δικούς σου πολέμους, ζυγίζοντας τα ναι μεν και τα αλλά, τα ξεκάθαρα ναι σου και τα ξεκάθαρα όχι. Μάχες που όμως λάτρεψα γιατί απέναντι μου έβλεπα έναν άντρα! Ένα αρσενικό που ήξερε τι ήθελε αλλά και τι δεν ήθελε. Που όταν στάθηκες μπροστά μου και μου είπες ” ας το προσπαθήσουμε αυτό το μαζί γαμώτο σου”, το βλέμμα σου ήταν και φωτιά και κρύσταλλο, και θυμωμένο από πείσμα κι ερωτευμένο.
Ξέρω ότι στέκεσαι δίπλα μου, όχι γιατί δεν έχεις πού αλλού να πας, αλλά γιατί είμαι η συνειδητή επιλογή σου.
Είναι γεγονός ότι έχεις άπλετο χρόνο στη ζωή σου να γεμίσεις την καθημερινότητα σου αλλά με έχεις προτεραιότητα σου.
Κάθε πρωί μου δίνεις το πιο γλυκό σου χαμόγελο και κάθε βράδυ την πιο τρυφερή σου καληνύχτα.
Όταν δεν αγαπάω αρκετά τον εαυτό μου, μου φωνάζεις “Είσαι υπέροχη, εγώ σ’αγαπάω εσένα”, κι εγώ χαμογελάω, τότε τα μάτια σου λάμπουν σαν να λες “τα κατάφερα!”
Δίπλα από τη δική σου αγάπη ακολουθεί η λέξη “γαλήνη” αλλά και αυτό το αδιαπέραστο “εμείς” που γκρεμίζει οποιαδήποτε άμυνα κρατάει ισχυρό το άθλιο “εγώ”.
Ίσως σπάνια πια τόσο μπερδεμένοι δρόμοι φέρνουν κοντά για έναν υπέροχο λόγο δύο ανθρώπους να σταθούν στην ίδια διασταύρωση για να φέρει στη ζωή τους κάτι κοινό.
Την πορεία που θα περπατήσουν.
Εγώ στη συνάντηση αυτή πίστευα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου!
Την κοινή δική μας πορεία που θα μπλέξουμε τα δάχτυλα των χεριών μας και θα τη βαδίσουμε μαζί. Ακόμα και αν οι συνθήκες δεν είναι ευνοϊκές για εμάς, δεν τις βλέπουμε καν. Με αμοιβαία κατανόηση και αγάπη!
Γιατί πολύτιμο δεν είναι το χρυσάφι, αλλά να έχεις δίπλα σου αυτόν που θα σε αγαπάει όσο εσύ. Αυτόν τον διαφορετικό που θα ταιριάζει μ’ εσένα.
Δεν αισθάνομαι τυχερή, αλλά δυνατή που δεν έπαψα να πιστεύω ότι υπάρχεις, και ξέρω πως το δικό μας “μαζί” θα είναι το πιο όμορφο του κόσμου όλου!
