Γράφει η Άντζελα Καμπέρου
Γράφω, γράφω για να θυμάμαι, γράφω για να ξεχνάω. Μα πάνω από όλα γράφω για να μείνουν οι αναμνήσεις μου αθάνατες.
Γράφω για το πως με κοίταξες εκείνο το πρώτο βράδυ, για το πως το βλέμμα σου καρφώθηκε στο δικό μου και έκτοτε δεν με έχασες από τα μάτια σου ούτε σε ένα βλεφάρισμα. Γράφω για εκείνο το χαμόγελο στο πρόσωπό σου στην πρώτη μας κουβέντα, που ακόμα δεν έχει σβήσει και ελπίζω να μην σβήσει ποτέ.
Γράφω για εκείνο το πρώτο δειλό χάδι, εκείνο που άνοιξες διστακτικά τα δάχτυλά σου και στιγμιαία ακούμπησες το μπράτσο μου. Και πόσους μήνες μετά εκείνο το δειλό άγγιγμα μετατράπηκε σε αρκουδίσιες αγκαλιές και αγκαλιές χουχουλιάρικες σε έναν καναπέ.
Γράφω για εκείνη την πρώτη γλυκιά κουβέντα ένα ζεστό βράδυ του Ιούλη και για όλες εκείνες που ακολούθησαν και συνεχίζουν να ακολουθούν. Γράφω και για εκείνες τις πεταλούδες στο στομάχι μου την πρώτη φορά που μιλήσαμε στο τηλέφωνο και για εκείνες που ακόμα υπάρχουν όποτε σε βλέπω.
Γράφω για τις εκδρομές, τις βόλτες, τα ταξίδια, τα ξενύχτια, τα παιχνίδια. Γράφω για όλα όσα ζω μαζί σου. Γράφω για όλα όσα έγινα μαζί σου. Για όλα όσα είμαι μαζί σου και για εκείνα που προσπαθείς με κόπο να μου δείξεις ότι είμαι. Γράφω για το πείσμα σου, για τον σπιρτόζικο χαρακτήρα σου, για τις ζηλίτσες σου και για εκείνα τα κρύα αστεία σου.
Γράφω για εσένα. Γράφω για εσένα, για να μην αφήσω το συναίσθημα να πεθάνει. Γράφω για εσένα, για να σε κρατήσω για πάντα χαραγμένο κάπου. Γράφω για εσένα, γιατί αυτό ξέρω να κάνω καλύτερα. Γιατί σε ερωτεύτηκα, γιατί είναι η φύση μου να γράφω, γιατί αυτά τα δύο τα συνδύασα. Γιατί γράφω, για να μην σε αφήσω να χαθείς. Γράφω για τον έρωτα, γράφω για εσένα, αλλά ειλικρινά δεν ξέρω πως ακριβώς αυτά τα δύο διαφέρουν.
