Γράφει η Νεφέλη
Όλα ήταν παρόρμηση της στιγμής. Μέρες με βασάνιζε η σκέψη πως έπρεπε να κάνω κάτι για μένα, μόνο για μένα, χωρίς να νοιάζομαι για κανέναν και για τίποτα. Κάθε πρωί που ξυπνούσα και κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ η ανάγκη αυτή, έρχονταν να με τυλίξει και μια φωνή μέσα μου, μου ψιθύριζε κάθε τόσο. «Πρέπει να κάνεις κάτι για σένα».
Όμως πως να κάνω κάτι για μένα όταν ένα σωρό άνθρωποι και υποχρεώσεις με περιμένουν;;Αχ αυτές οι υποχρεώσεις! Έρχονται και σε πνίγουν , σε τυλίγουν μέσα στα δίχτυα τους και δεν μπορείς να τους ξεφύγεις. Κι όσο σε τυλίγουν, τόσο σε πνίγουν…
Ένα πρωί ξύπνησα και δεν μπορούσα να αναπνεύσω. Ένα πλάκωμα μου βάρυνε το στήθος. Αέρα, ήθελα αέρα, όχι όμως αυτόν της πόλης, αλλά της θάλασσας. Στα μάτια μου μπροστά ήρθε η θέα του αγαπημένου μου κολπίσκου. Με φώναζε και με καλούσε να πάω κοντά του.
Χωρίς άλλη σκέψη, γέμισα την βαλιτσούλα μου με τα απαραίτητα, τη φόρτωσα στο αυτοκίνητο κι έγινα καπνός! Ήταν τόση η λαχτάρα μου να φύγω που δεν σκέφτηκα τίποτα. Έστειλα τρία μηνύματα κι αυτό ήταν. Το ταξίδι μου ξεκίνησε!
Η μουσική στο αυτοκίνητο έπαιζε δυνατά, ο αέρας έμπαινε από το ανοιχτό παράθυρο κι εγώ , μετά από πολύ, πολύ, καιρό ένιωθα ελεύθερη .Πάντα με μάγευε η θέα της θάλασσας με τις Χρυσαλίδες της να λαμπυρίζουν κάτω από τον ήλιο. Καφές, τσιγάρο, μουσική, το απέραντο γαλάζιο να απλώνεται μπροστά μου κι η ψυχή να γεμίζει, να πέρνει δύναμη και να μου λέει σε ευχαριστώ , σε ευχαριστώ για αυτό το δώρο.
Έμεινα 3 μέρες μόνη, έχοντας μοναδική μου συντροφιά, μόνο εμένα.Και το απόλαυσα πολύ . Δεν με ένοιαζε τίποτα. Όλα μπορούσαν να περιμένουν. Ας πήγαιναν και στραβά . Σκασίλα μου.
Τώρα σημασία είχα μόνο εγώ. Άκουσα τον εαυτό μου να μου μιλά. Να μου λέει τα παράπονα του και πως τον είχα παραμελήσει εδώ και πολύ καιρό. Του ζήτησα συγνώμη που τον αμέλεισα, που ήμουν σκληρή μαζί του και που δεν τον άκουγα όταν μου μίλαγε.
Του υποσχέθηκα πως πότε ξανά δεν θα τον παραμελίσω κι ότι από δω και στο εξής θα είμαι πιο διαλλακτική μαζί του.
Έκλαψα, ναι έκλαψα και ήπια κρασί μέχρι που δεν με βαστούσανε τα πόδια μου. Ο διάλογος και το ξεκαθάρισμα με το μέσα σου δεν είναι εύκολη υπόθεση. Είναι επώδυνο κάποιες στιγμές, αλλά και λυτρωτικό.
Κι εγώ την λύτρωση αυτή την βρήκα. Έτσι όταν ήρθε η ώρα της επιστροφής ήμουν έτοιμη να αντιμετωπίσω κάθε τι που με έπνιγε και να το βάλω στη σωστή του θέση.
Μπήκα στο αυτοκίνητο για τον δρόμο της επιστροφής άλλος άνθρωπος.Ήμουν πιο δυνατή, πιο αποφασιστική και κυρίως πιο σίγουρη.
Το δώρο που χρόνια χρωστούσα σε μένα,επιτέλους ήρθε η στιγμή και μου το χάρισα. Απόλαυσα χωρίς ενοχές αυτά που ΕΓΩ ήθελα και όλο το νόημα ήταν κρυμμένο εκεί.
