Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Καθισμένη στην άκρη της αποβάθρας κοιτά το ηλιοβασίλεμα και το μόνο που μπορούσε να σκεφτεί είναι τα λάθη της. Μα πόσα λάθη είχε κάνει τελικά; Πόσοι άνθρωποι έφυγαν από δίπλα της και πόσους πόνεσε με την συμπεριφορά της; Μετά το μόνο που σκέφτηκε ήταν ότι όλα ήταν επιλογές της και οι επιλογές μας είναι αποτέλεσμα του χαρακτήρα μας. Άρα ήταν σίγουρα ένας κακός άνθρωπος.
Ψέματα. Ποτέ δεν κατάλαβε ότι σκότωνε ανθρώπινες καρδιές στο πέρασμα της, ποτέ δεν έδωσε σημασία σε όλους όσους πλήγωνε, αρκούσε που ήταν εκείνη καλά. Έφταιγε. Κι όμως δεν ήταν. Δεν ήταν καλά. Γιατί της έλειπε. Εκείνος!
Γιατί αν πραγματικά ήταν ευτυχισμένη, δεν θα ήταν μόνη να παρακολουθεί αυτή τη μαγική στιγμή, που ο ήλιος βουτάει στην αγκαλιά της θάλασσας και μαζί με αυτή τη βουτιά παίρνει και όλες τις σκέψεις.
Όλο και κάποιος θα ήταν εκεί να της κρατάει το χέρι ή να την έχει αγκαλιά, λέγοντας της πως όσα και αν περάσανε, θα έρθουν πιο ηλιόλουστες μέρες. Εκείνος που ήθελε, εκείνος ο άνθρωπος που τόσο πλήγωσε. Τον αγαπούσε πολύ, πραγματικά βαθιά.
Όσα και να μέτραγε, πάντα ήταν πιο πολλά τα λάθη από τα σωστά. Όμως δεν μετάνιωσε ποτέ για τις επιλογές της. Αυτές ήταν δικές της και μόνο δικές της, με κανέναν δεν συζήταγε γι’ αυτές. Απλά τις έπαιρνε και δεν υπήρχε γυρισμός. Μόνο που πάνω στον αυθορμητισμό της κάτι πήγαινε στραβά, αλλά “δεν βαριέσαι”, σκέφτηκε.
Και εκεί πάνω στις ατελείωτες σκέψεις, ένιωσε ένα χέρι να την αγγίζει απαλά στον ώμο. Γύρισε μαλακά και τον κοίταξε. Ήταν στ’ αλήθεια εκείνος εκεί. Ήρθε; Που; Πότε; Πόση ώρα ήταν εκεί;
Είδε τον ήλιο να δύει. Τελικά ήταν πολύ ώρα εκεί.
Έμεινε να τον κοιτάζει σαν στήλη άλατος. Την κοίταζε και εκείνος με τα μελί του μάτια.
– Συγγνώμη, της ψιθύρισε. Συγχώρεσέ με για όλα.
Εκείνη τίποτα.
– Σε παρακαλώ, θα το κάνεις;
– Σ’ αγαπάω, του απάντησε μόνο.
Και τότε όλα άλλαξαν, όλα έγιναν ξανά όπως τα ήθελε πάντα. Εκείνος ήρθε, ήρθε και της ζήτησε συγγνώμη για κάτι που δεν έκανε. Αφού το λάθος ήταν όλο δικό της. Ήρθε, και για εκείνη ήταν σαν να μην έφυγε ποτέ από τη ζωή της. Και αυτό ήταν η ευτυχία τελικά. Τώρα ήταν πια στ’ αληθεια ευτυχισμένη!
