Γράφει η Μαριάννα Βασιλείου
Για ένα σου βλέμμα και ένα φιλί. Ξεχνάω τις μέρες που δεν ήσουν εδώ κι αλλάζω εγώ, μα στη διαδρομή πάλι εσένα συναντώ. Θα μπορούσα να σου μιλάω για ώρες για φθηνούς έρωτες και αρσενικά με απερίγραπτο εγωισμό. Μα δε μπορώ, γιατί εσύ ήσουν μια καταιγίδα που έσβηνε όλες τις άλλες κι αν έτσι μιλούσαμε για τον ορισμό του έρωτα.
Είναι κάτι πιο βαθύ, είναι να φτάνεις ψηλά όχι μόνο από καύλα αλλά και από ένα συναίσθημα πιο μεγάλο και πιο υπερβατικό από ένα πάρε-δώσε σωμάτων σε κάποιο μικρό ροζ ξενοδοχείο. Ζήσαμε για λίγο αλλά όχι αρκετά, και το είχαμε να δώσουμε το χάσαμε μέσα σε σημαδεμένες τράπουλες και απλήρωτους λογαριασμούς.
Κάπου χάθηκα κι εγώ, αλλά ίσως ακόμα σε περιμένω κατά βάθος για να πάμε εκείνο το ταξίδι που μου είχες υποσχεθεί. Τι λες;
