Ο Νίκος Καζαντζάκης στο βιβλίο του Ασκητική είπε πως:
“Η καρδιά σμίγει ό,τι ο νους χωρίζει, ξεπερνάει την παλαίστρα της ανάγκης και μετουσιώνει το πάλεμα σε αγάπη”.
Πόσο ανοιχτή όμως είναι η καρδιά μας;
Πόσο χώρο ανοίγουμε μέσα μας για να συναντήσουμε καρδιακά τον άλλο εν τω βάθει;
Πώς βιώνουμε τελικά αυτή την αγάπη;
Ο Χριστός μας είπε “Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε”.
Με ποιο τρόπο μπορούμε να το κάνουμε αυτό;
Ο Απ. Παύλος στον αξεπέραστο Ύμνο της Αγάπης, είπε πως “Αν τις γλώσσες των ανθρώπων μιλώ και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε έγινα χαλκός που ηχεί ή κύμβαλο που αλαλάζει”.
Αναρωτιέμαι, πόσο ξέρουμε να αγαπάμε;
Όλοι μας. Μιλάμε και ξαναμιλάμε γι’ αυτή, λέμε πως αγαπάμε, μα οι πράξεις μας το δείχνουν;
Μπαίνουμε στη θέση του άλλου, ή με περίσσια ευκολία, μένουμε στη δική μας άποψη, αδυνατώντας να νιώσουμε αυτό που συμβαίνει στον πλησίον μας;
Προτάσσουμε το δάχτυλο δείχνοντας τον διπλανό μας, ξεχνώντας εμάς;
Αναλαμβάνουμε το δικό μας μερίδιο ευθύνης;
Βλέπουμε τα δικά μας λάθη;
Ακούμε με τα μάτια της καρδιάς μας αυτό που μας λέει ο άλλος;
Τον βλέπουμε αυτόν τον άλλο, ή τον αντιμετωπίζουμε ως ξένο, όταν δεν βγαίνουμε από το εγώ μας να τον συναντήσουμε;
Οι Άγιοι Πατέρες λένε πως όταν με το δάχτυλο δείχνουμε με ευκολία τον άλλο, ξεχνάμε ότι τα τρία διπλωμένα δάχτυλα στην παλάμη μας, δείχνουν εμάς τους ίδιους.
Η εποχή μας δυστυχώς έχει γίνει πολύ άγρια. Όχι από μόνη της.
Όλοι μας έχουμε βάλει το χεράκι μας, άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο.
Σε λίγες μέρες γεννιέται και πάλι Εκείνος που έδειξε τον τρόπο και το δρόμο.
Με την ταπείνωσή του, την συγχώρεσή του, την ευσπλαχνία του και τη μεγάλη του αγκαλιά προς όλους μας!
Εκείνος μας χωρά όλους!
Εμείς παλεύουμε να συναντηθούμε.
Και όσο δεν συναντιόμαστε καλό είναι να αποσυρόμαστε με ηρεμία, χωρίς κατηγορίες και πληγωτικές συμπεριφορές.
Όμως δεν βρισκόμαστε όλοι στο ίδιο σημείο, ούτε στην ίδια συνειδητότητα για να μπορέσουμε να πάμε μαζί στο παρακάτω.
Κι εκεί οι άνθρωποι χρειάζεται να χωρίζουν όταν δεν βρίσκουν κοινό σημείο επαφής.
Το να επιτίθεσαι σε κάποιον που δεν μπορείς να τον καταλάβεις, δε βοηθάει πρωτίστως τον εαυτό σου.
Η καρδιά ακόμα δεν έχει ανοίξει για να τιθασεύσει το νου, κι όταν εκείνος παίρνει τα ηνία, πλανεύει και εξοστρακίζει την ενότητα.
Η καρδιά από τα καρφιά που μπορεί να μπήγεις στον συνάνθρωπό σου ένα γράμμα δρόμος.
Μα τα καρφιά Τον οδήγησαν στην Ανάσταση!
