Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Όχι δεν είμαι θυμωμένη…
ίσως λίγο θλιμμένη.
Όταν ερωτεύεται κανείς νιώθει ότι τίποτα δεν τον αγγίζει δεν τον τρομάζει.
Όταν περνά ο καιρός καταλαγιάζουν τα άσχημα συναισθήματα.
Έτσι και εγώ…τώρα.
Κάνω τον δικό μου απολογισμό.
Είναι που μου λείπεις.
Είναι που αναρωτιέμαι πώς θα ήταν η μέρα μου, αν έφευγε χωρίς την μορφή σου να ταλανίζει την κάθε μου στιγμή.
Η χροιά της φωνής σου, το χιούμορ με τα πειράγματα και τα αστεία που άλλοτε με θύμωναν άλλοτε γελούσα ευτυχισμένη.
Χρώματα περνούν από μπροστά μου, άσπρο, μαύρο, μα εγώ τα βλέπω όλα γκρίζα.
Τριγυρίζουν οι Ερινύες και τραγουδούν χαρούμενες που θλίβομαι.
Ο κόσμος χαλά….και οι σκέψεις θολές από τα σύννεφα, φτιάχνουν ουρανούς με το όνομά σου.
Μα να πιστέψεις σου ζητώ.
Τα μάτια πάντα δάκρυα θα έχουν όσο στέκεσαι μακριά μου…
Να ξεμακρύνει το όνειρο;
Η απουσία σου κοστίζει.
Δεν αντέχεται η σπατάλη χρόνου…
Ο δικός μας κύκλος δεν θέλει να κλείσει.
Τίποτα δεν ξεθωριάζει…
Εγωισμοί περαστικοί, ας μείνουν πίσω…
Ζήσε για όσα ένιωσες…
Για την κλεψύδρα του χρόνου που έχουμε μπροστά μας…
Για το δικό μας άλμπουμ.
Για το ‘τότε’ που δειλιάσαμε.
Για την υπομονή που δείξαμε, για την ριμάδα την ανοχή στην κακία του κόσμου.
Ακόμη μια φωτογραφία, από εκείνες τις κιτρινισμένες στο πέρασμα τους.
Σε ρώτησα…”αντέχεις τα χρόνια που θα έρθουν με μένα δίπλα σου…μπορείς;”
“Αντέχω μισό αιώνα ακόμη”
Αιώνες ο έρωτας αντέχει.
Η αγάπη θριαμβεύει.
Μα η θλίψη μου δεν φεύγει.
Είναι που φοβάμαι τις μέρες που φεύγουν.
Γιατί αν σε χάσω …θα χαθώ.
