Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Θυμάσαι πώς ήμασταν παιδιά;
Με βλέμματα γεμάτα σπίθες, με γέλια που δεν ήξεραν να φιλτράρουν τη στιγμή, με καρδιές που δεν δίσταζαν να χτυπήσουν για το παραμικρό.
Δεν μας ένοιαζε τότε ποιος θα πει το σωστό, ποιος θα φανεί πιο δυνατός, ποιος θα αγαπήσει πιο λίγο.
Παίζαμε.
Ζούσαμε.
Γελάγαμε με σαπουνόφουσκες και χυμένους χυμούς. Με λέξεις δικές μας και με υποσχέσεις που κρατούσαν μέχρι να δύσει ο ήλιος.
Τώρα;
Τώρα κρατάμε τα γέλια μέσα μας, λες και φοβόμαστε μην μας παρεξηγήσουν.
Μετράμε τα λόγια, μα κυρίως τα συναισθήματα.
Παίζουμε κι εμείς, αλλά άλλα παιχνίδια – εξουσίας, ελέγχου, εγωισμού.
Χάσαμε τη χαρά του πρώτου βλέμματος.
Χάσαμε τη μαγεία του να γελάς επειδή απλώς… είσαι εκεί. Επειδή απλώς είμαστε.
Έλα λοιπόν.
Έλα να παίξουμε ένα παιχνίδι παιδικό.
Θα με κοιτάς, θα σε κοιτάω.
Κι όποιος γελάσει πρώτος, θα έχει κερδίσει.
Όχι γιατί είναι πιο δυνατός.
Αλλά γιατί τόλμησε να θυμηθεί πώς είναι να μην φοβάσαι να νιώσεις.
Γελάς;
Κέρδισες.
Κι εγώ μαζί σου.
