Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Κι αφού κι οι δυο μας βολευτήκαμε σε άλλες αγκαλιές, αλλού εσύ κι αλλού εγώ, γιατί μου λείπεις τόσο; Γιατί με ψάχνεις;
Δεν είναι ζήλια. Δεν είναι απωθημένο. Δεν είναι καν έρωτας όπως τον λένε στα εύκολα. Είναι εκείνο το κάτι που δεν μετακόμισε ποτέ. Που έμεινε πίσω, όχι από αδυναμία, αλλά από πείσμα. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που δεν φεύγουν όταν κλείνει η πόρτα. Φεύγουν όταν σβήνει μέσα σου κάτι. Κι εμείς, ό,τι κι αν κάναμε, δεν το σβήσαμε.
Βρήκαμε άλλες αγκαλιές, ναι. Αγκαλιές που ήταν διαθέσιμες, πρόθυμες, πιο σωστές στα χαρτιά. Αγκαλιές που δεν ρωτούσαν πολλά, που δεν απαιτούσαν αλήθειες βαριές. Αγκαλιές που μας χωρούσαν χωρίς να μας ταρακουνούν. Και κάπου εκεί είπαμε πως συνεχίσαμε. Πως προχωρήσαμε. Πως ωριμάσαμε.
Μόνο που η ωρίμανση δεν σημαίνει πάντα λύτρωση. Καμιά φορά σημαίνει συμβιβασμό. Σημαίνει να μάθεις να ζεις με λιγότερη ένταση, λιγότερη αλήθεια, λιγότερο κίνδυνο. Να βολεύεσαι. Και το βόλεμα είναι ύπουλο. Δεν πονάει στην αρχή. Πονάει αργότερα, όταν κάτι σου λείπει και δεν ξέρεις γιατί.
Γιατί μου λείπεις; Γιατί δεν μου λείπει αυτό που ήσουν. Μου λείπει αυτό που ήμασταν. Εκείνη η εκδοχή μου που έβγαινε μόνο μαζί σου. Εκείνο το βλέμμα που δεν χρειαζόταν εξηγήσεις. Εκείνη η αίσθηση πως δεν χρειάζεται να είμαι λιγότερη για να χωρέσω. Και ξέρω πως το ίδιο νιώθεις κι εσύ, γι’ αυτό με ψάχνεις. Όχι γιατί δεν έχεις. Αλλά γιατί ό,τι έχεις δεν σου μοιάζει αρκετά.
Δεν είναι προδοσία αυτό. Είναι μνήμη. Είναι εκείνο το κομμάτι της ψυχής που αναγνωρίζει μόνο ένα συγκεκριμένο άγγιγμα, έναν συγκεκριμένο τρόπο να σε κοιτούν. Κι ας μην τον ζεις πια.
Ίσως τελικά να μην μας έλειψε ποτέ ο ένας τον άλλον. Ίσως μας λείπει εκείνο το άγριο, άβολο, αληθινό κομμάτι της ζωής που τολμήσαμε μόνο μαζί. Και αυτό, όσο κι αν αλλάξεις αγκαλιά, δεν ξεβολεύεται εύκολα.
