Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Είναι αυτή η αξιοπρέπεια που διατάζει να φεύγεις απ’ όπου περισσεύεις. Όχι με θόρυβο. Όχι με εξηγήσεις. Με εκείνη τη σιωπηλή καθαρότητα που μοιάζει με απόφαση ζωής. Γιατί έρχεται μια στιγμή που καταλαβαίνεις. Δεν χρειάζονται αποδείξεις, ούτε κουβέντες. Το νιώθεις στο σώμα σου. Στον τρόπο που χωράς λιγότερο. Στον τρόπο που ζητάς τα αυτονόητα και τα παίρνεις σαν χάρη.
Δεν φεύγεις επειδή δεν αγάπησες αρκετά. Φεύγεις επειδή αγάπησες σωστά. Επειδή έμαθες να αναγνωρίζεις πότε η παρουσία σου γίνεται βάρος, πότε η φωνή σου χαμηλώνει για να μην ενοχλεί, πότε η ανάγκη σου μεταφράζεται σε υπερβολή. Εκεί, αν μείνεις, αρχίζεις να μικραίνεις. Και αυτό δεν είναι αγάπη. Είναι φθορά.
Η αξιοπρέπεια δεν είναι περηφάνια. Δεν σηκώνει το πηγούνι ψηλά για να αποδείξει κάτι. Είναι μια εσωτερική ευθυγράμμιση. Ένα «μέχρι εδώ» που δεν χρειάζεται κοινό. Είναι το βήμα πίσω που σε σώζει από το να χαθείς. Είναι το όχι που λες στον εαυτό σου πριν το πεις σε οποιονδήποτε άλλον.
Φεύγεις όταν βλέπεις πως δεν υπάρχει χώρος να απλωθείς. Όταν το μαζί γίνεται στενό και το εμείς χωράει μόνο υπό όρους. Φεύγεις γιατί δεν θες να γίνεις η εναλλακτική, η αναμονή, το σχεδόν. Γιατί ξέρεις πως ό,τι αξίζει, δεν σε κάνει να αμφιβάλλεις για την αξία σου.
Και ναι, πονάει. Δεν φεύγεις αλώβητος. Παίρνεις μαζί σου μνήμες, συνήθειες, υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν. Αλλά παίρνεις και κάτι πιο σημαντικό. Τον εαυτό σου ακέραιο. Χωρίς εκπτώσεις. Χωρίς παρακάλια.
Είναι αυτή η αξιοπρέπεια που διατάζει να φεύγεις απ’ όπου περισσεύεις. Και όταν την ακούς, δεν χάνεις. Επιτέλους, σώζεσαι.
