Γράφει η Φλώρα Σπανού.
Αρκετές είναι οι φορές εκείνες που αισθανόμαστε μειονεκτικά απέναντι στους άλλους.
Κι αυτό συμβαίνει διότι πιστεύουμε πως είμαστε λίγοι σε σχέση με εκείνους. Νομίζουμε πως εκείνοι αξίζουν περισσότερο από εμάς. Διότι συγκρίνουμε τη ζωή τους με τη δική μας.
Πιστεύουμε ότι εμείς δεν θα καταφέρουμε ποτέ να τους φτάσουμε.
Δεν θα κατορθώσουμε ποτέ να κάνουμε ότι κι εκείνοι. Κι έτσι το μόνο που κατορθώνουμε τελικά είναι να καταρρακώνουμε θεμιτά τον ίδιο μας τον εαυτό. Να πληγώνουμε το «εγώ» μας.
Να μας κατηγορούμε για ότι μας συμβαίνει, για την μέχρι εδώ πορεία μας και τις λανθασμένες μας επιλογές. Μέχρι που να πιάσουμε πάτο και να μην μπορέσουμε ποτέ πια να αγγίξουμε την κορυφή.
Όχι! Αυτό που κάνουμε είναι λάθος και πρέπει να σταματήσει εδώ και τώρα!
Πρέπει να κοιτάξουμε βαθιά μέσα μας, πρέπει να σκάψουμε, να φτάσουμε έως τα μύχια της ψυχής μας, να ματώσουμε στην προσπάθεια μας να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας.
Ξέρω πως το πηγάδι είναι βαθύ και φοβόμαστε για όλα εκείνα που μπορεί να κρύβει όμως αν δεν προσπαθήσουμε δεν θα καταφέρουμε ποτέ να πιούμε νερό. Κι η διψασμένη μας ψυχή διψάει!
Πρέπει να σεβαστούμε τον εαυτό μας, να τον εκτιμήσουμε, να τον αγαπήσουμε, να τον φροντίσουμε. Γιατί, ναι, όντως ισχύει η φράση «Αν δεν αγαπήσεις πρώτα εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου μην περιμένεις να σε αγαπήσουν οι άλλοι».
Σκέψου, γιατί πρέπει να αισθάνεσαι μειονεκτικά απέναντι στους άλλους; Στα αδέρφια σου, στους φίλους σου, στους συναδέλφους σου, ή ακόμη και σε έναν άγνωστο που μόλις γνώρισες;
Γιατί πιστεύεις πως η δική του ζωή είναι καλύτερη από τη δική σου; Επειδή εκείνος μπορεί να έχει δουλειά ενώ εσύ όχι; Επειδή εκείνος μπορεί να έχει σύντροφο ενώ εσύ όχι; Επειδή εκείνος έχει σπίτι και αμάξι ενώ εσύ όχι; Επειδή τα χρόνια περνάνε και ακόμη δεν ξέρεις τι θα πει έρωτας; Επειδή η συμμαθήτρια σου έχει τρία παιδιά κι εσύ δεν έχεις κατορθώσει ακόμη να γίνεις μαμά; Επειδή ο συνάδελφός σου πήρε εκείνη την προαγωγή που εσύ ονειρευόσουν;
Να είσαι σίγουρος πως και αυτός τον οποίο εσύ τώρα ζηλεύεις θα υπάρχει κάτι που θα του λείπει. Γιατί ποτέ ο άνθρωπος δεν αρέσκεται με αυτά που έχει. Πάντα κάτι του λείπει κι ας μην το ομολογεί ποτέ ούτε στον ίδιο του τον εαυτό.
Ο καθένας μας έχει διαφορετικό μέτρο σύγκρισης για όλα τα πράγματα. Αντιλαμβάνεται το κάθε τι διαφορετικά. Έτσι, ενώ εσύ θα ευχόσουν να είσαι στη θέση αυτού που βρίσκεται απέναντί σου έτσι κι εκείνος με τη σειρά του μπορεί να ήθελε να βρίσκεται στη θέση κάποιου άλλου, ακόμη και στη δική σου.
Οπότε γιατί εσύ να αισθάνεσαι μειονεκτικά απέναντι του; Αναρωτήσου και το εξής: «Ακόμη κι όταν είχες αυτό που ήθελες σου ήταν αρκετό ή έφτανε κάποια στιγμή που αποζητούσες και κάτι καλύτερο;»
Ο άνθρωπος από τη φύση του ποτέ δεν θα είναι ικανοποιημένος με αυτά που έχει, πάντα κάτι θα του λείπει.
Ελάχιστοι είναι εκείνοι που νιώθουν πραγματικά ευτυχισμένοι. Μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού. Είναι αυτοί που φαινομενικά μπορεί να μην έχουν τίποτα, όμως στην ουσία να έχουν τα πάντα.
Επειδή πρώτα από όλα ξέρουν να αγαπούν τον εαυτό τους, ξέρουν να εκτιμούν, να χαμογελούν, να μην τα παρατούν. Γιατί ξέρουν πως να σηκώνονται όταν πέφτουν κ το πιο σημαντικό ξέρουν να δίνουν τη βοήθεια τους σε εκείνον που τη χρειάζεται.
Αυτοί οι άνθρωποι πάντα θα υπερτερούν απέναντι στους άλλους γιατί έχουν μάθει το μυστικό. Την αγάπη που αναβλύζει από μέσα τους να την μοιράζονται και με τους άλλους.
Ο θησαυρός που έχει στα χέρια του ο άνθρωπος είναι τα συναισθήματά του, αν ξέρει να τα διαχειρίζεται σωστά τότε μπορεί να υπερτερεί απέναντι στους άλλους.
Για αυτό σου λέω αγάπα τον συνάνθρωπό σου και μην νιώθεις μειονεκτικά απέναντι του. Είστε φτιαγμένοι και οι δύο από το ίδιο υλικό. Κι αν η ζωή μέχρι τώρα έχει δείξει μονάχα στον έναν την καλή της πλευρά να ξέρεις πως αργά η γρήγορα η ζωή θα σου χαμογελάσει και εσένα, αρκεί μέχρι τότε να είσαι σωστός άνθρωπος.
Το τι θα αντιμετωπίσει ο καθένας στον δρόμο του δεν μπορεί να το ξέρει. Το μόνο σίγουρο είναι πως θα πρέπει να έχει μυαλό, τόλμη, πίστη και να είναι ειλικρινής με τον αυτό του για να καταφέρει να ορθοποδήσει. Για αυτό μην τα παρατάς ποτέ! Ακόμη κι αν έχεις πιάσει πάτο! Όποιος τα παρατάει είναι άξιος της μοίρας του.
Και μην ξεχνάτε και το άλλο. Μην επηρεάζεστε από τους άλλους, κάντε πάντα εκείνο που σας λέει η καρδιά και η ψυχή σας, εκείνο που σας λέει το ένστικτό σας. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι είναι καλύτερο για εσάς από εσάς τους ίδιους!
Μην βασίζεστε στα πρέπει και στα μην που σας λένε οι άλλοι, δείτε τα πράγματα από τη δική σας ματιά και όχι μέσα από τα μάτια των άλλων γιατί εκείνα κοιτούν πάντα διαφορετικά…!
LoveLetters
