Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Είναι που δεν σου είπα ποτέ, πως οι μέρες μου έχουν νόημα όταν γεμίζουν από εσένα. Όχι γιατί το είδα σε ταινία, ούτε γιατί μου αρέσει να ντύνω τις στιγμές με μεγάλα λόγια. Αλλά γιατί έτσι λειτουργώ μαζί σου. Αθόρυβα, έντονα, με εκείνη τη δύναμη που δεν χρειάζεται δηλώσεις για να υπάρχει.
Δεν σου το είπα, γιατί κάπου μέσα μου φοβήθηκα πως θα ακουστεί υπερβολικό. Πως θα νομίσεις ότι παραδίνομαι, ότι ανοίγομαι περισσότερο απ’ όσο μου μοιάζει ασφαλές. Κι όμως η αλήθεια είναι πιο απλή. Από τότε που μπήκες στη ζωή μου, οι μέρες δεν είναι ίδιες. Έχουν άλλο βάρος, άλλη μυρωδιά, άλλη κατεύθυνση. Σαν να τους έβαλες πυξίδα.
Και ναι, μπορεί να μην το δείχνω πάντα. Μπορεί να σου ξεφεύγει, γιατί κι εγώ έχω τις άμυνες και τα λάθη μου. Έχω και τη σιωπή μου, που πολλές φορές λέει περισσότερα απ’ όσα τολμάω να πω. Μα κάθε φορά που σε βλέπω, κάτι μέσα μου ηρεμεί. Κάτι βάζει τέλος στο χάος. Κάτι θυμίζει πως δεν χρειάζεται να τρέχω για να νιώσω ζωντανός. Αρκεί η παρουσία σου.
Εσύ γεμίζεις τα κενά χωρίς να το προσπαθείς. Δίνεις νόημα στα απλά. Μου θυμίζεις ποιος είμαι όταν σταματάω να παλεύω με το μέσα μου. Και ίσως αυτό να είναι που δεν σου είπα ποτέ καθαρά. Πως τίποτα στη μέρα μου δεν είναι ουσιαστικό, αν δεν περνάει από εσένα.
Δεν ξέρω αν το περίμενες, αλλά στο λέω τώρα. Εσύ είσαι εκείνο το κάτι που κάνει τη ζωή μου να παίρνει μπρος. Κι αυτό δεν αλλάζει.
