Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Τα χέρια σου, να κρατάνε τα χέρια μου σφιχτά γιατί αυτή είναι η δικλείδα ασφαλείας μας.
Τα σώματά μας να γίνονται ένα και να κουμπώνουν μεταξύ τους χωρίς κανένα κενό.
Να σε αγγίζω και να φωτίζεται ο κόσμος μου. Να με αγγίζεις και να διαγράφεται ό,τι πριν μπορεί να με είχε αγγίξει.
Χωρίς δηθενιές, χωρίς περίπου, χωρίς εκπτώσεις.
Ψυχές που δεν σκλαβώνουν η μια την άλλη, αλλά απευλευθερώνονται αβίαστα.
Εμπιστοσύνη, σεβασμός, ηρεμία, χωρίς καμία “στάμπα” αποτυπωμένη στο χρόνο.
Η παραλία μας, δική μας, κρυφή, τώρα και πάντα.
Αγκαλιά, χημεία, αίσθηση, μυρωδιά, όλα κοινά.
Αυτό είμαστε. Αυτός είναι ο έρωτάς μας. Αυτή είναι η ζωή και η επιλογή μας.
Αυτό μας αξίζει. Αυτό σου αξίζει.
Ο δικός μας έρωτας.
Αυτός που ξέρεις ότι μπορεί να σου δώσει γη και ουρανό.
Ζωή και ανάσα.
Ο δικός μας έρωτας, μόνο!
