Γράφει η Πράξια Αρέστη
Από σένα δεν έχει μείνει τίποτα στη ζωή μου
Φεύγοντας από τη ζωή μου άφησες πίσω σου κενά, μνήμες και πληγές.
Μικρά, ευτυχώς, κενά αφού είχες επιλέξει πολύ πιο πριν να στήσεις ένα τοίχο ανάμεσά μας για να με αφήσεις στην απέξω.
Και μνήμες που τριγύριζαν σαν φαντάσματα μέσα στο σπίτι και τους δρόμους που είχαμε κάποτε περπατήσει.
Και πληγές… πολλές πληγές που ο πόνος τους με έκανε να χάσω τον εαυτό μου. Με λύγισες. Έκανα την μία υποχώρηση μετά την άλλη, σου συγχωρούσα τα πάντα, έκανα πράγματα που ποτέ δεν ήθελα για να σε ευχαριστήσω.
Όμως, τίποτα δεν σου ήταν αρκετό. Ποτέ δεν ήσουν ευτυχισμένος, ποτέ δεν ήσουν ευχαριστημένος. Μέχρι που σταμάτησα να φταίω τον εαυτό μου. Κατάλαβα ότι η αχαριστία ήταν έμφυτη μέσα σου.
Ήθελες να νιώθεις αδικημένος. Τρεφόσουν από το μίσος και τη μιζέρια. Κι όλα αυτά θα τα πλήρωνες ακριβά. Όμως, δε με ένοιαζε κιόλας. Σταμάτησα να νιώθω μικρή και ασήμαντη όταν με έδιωχνες και με μείωνες. Σταμάτησα και να σε μισώ. Κάθε συναίσθημα που ένιωθα για σένα πέθαινε κάθε φορά που με έστηνες στον τοίχο για να εκτονώσεις τα νεύρα σου, τη ζήλια και τον εγωισμό σου.
Και κάποια μέρα όλα πέρασαν. Και δεν είχει μείνει, ευτυχώς, στη ζωή μου τίποτα από σένα. Ούτε τις λίγες όμορφες στιγμές μας ήθελα πια να θυμάμαι, ούτε όλα αυτά τα ωραία που σε σένα ερωτεύτηκα.
Είχαν χαθεί κι αυτά μέσα στον καθημερινό σχεδόν πόνο και την κακή σου συμπεριφορά. Αυτός που αγάπησα δεν υπήρχε πια πουθενά. Ακόμη, κι αυτές οι μικρές αναλαμπές του καλού σου εαυτού ήταν πια σπάνιες.
Η ζωή μου χωρίς εσένα είναι ήρεμη. Το μυαλό μου ξεθόλωσε. Μπορώ να απολαύσω τα μικρά και καθημερινά που έχω μπροστά μου, χωρίς να νιώθω λίγη, χωρίς να νιώθω μόνη κι αδικημένη. Δε μου λείπει τίποτα από σένα. Δεν έχει μείνει τίποτα από σένα εδώ και γι’ αυτό φρόντισες καλά εσύ.
Όλα κυλούν ομαλά. Γελώ, νιώθω καλά με μένα κι ας μην σου ήταν ποτέ αρκετό αυτό που είμαι. Ποιος νοιάζεται πια, τι πιστεύεις εσύ και τι κάνεις; Εσύ που σε κάθε ευκαιρία έπαιρνες την αγάπη και την καλοσύνη μου και τα έπνιγες με μίσος μπροστά μου.
Δεν ξέρω πια γιατί σ’ αγάπησα. Μόνο φοβάμαι. Φοβάμαι τις απειλές σου, την επιστροφή σου, την όμορφη μάσκα που θα φορέσεις για να εισβάλεις και πάλι στη ζωή μου, μόνο και μόνο για να νιώσεις την ικανοποίηση μετά να αδιαφορείς και να με μειώνεις.
Δεν έχει μείνει τίποτα για σένα πια εδώ. Κι εσύ φρόντισες γι’ αυτό.
