Γράφει η Ντέμη Κάργατζη
Αρχίζουν σιγά σιγά τα “back to school”.
Διαφημίσεις με σάκες σχολικές, παγουρίνα, σχολικά κι άλλα τρελά. Μ’ έναν ενθουσιασμό μόνο, αυτόν τον διαφημιστών, που πολύ χαρούμενοι είναι που ανοίγουν τα σχολεία.
Και θυμάμαι πολύ καλά, αν και πάνε μερικά χρόνια, την πρώτη διαφήμιση που πετύχαινα στην τηλεόραση, με το τζίτζικα να σκάει κι εμένα ξυπόλυτη μ’ ένα σορτς πιο κοντό κι απ’ το βρακί μου, ν’ αρπάζω μια γρανίτα polaretti από την κατάψυξη και ν’ ακούω τα όνειρα μου να γκρεμίζονται σαν άλλο ντόμινο.
Τι κακό που μας βρήκε, για όνομα! Είναι ακόμα καλοκαίρι, μετράω παγωτά και μπάνια, δε χόρτασα. Ακόμα δεν μπορώ να ντυθώ σεμνά να πάω στο σχολείο, να μη φωνάζει η μάνα μου, ούτε ακόμα αποφάσισα ποια τσάντα θα κρατήσω φέτος. Και δε με φτάνει αυτό, μόνο έφτασα στην ηλικία που έφτασα κι ακόμα με τρομοκρατούν οι διαφημίσεις με τις τσάντες κι ακόμα χτυπούν οι καμπάνες μέσα μου που καταφθάνει ο Σεπτέμβρης.
Γιατί λάθος σας τα ‘πανε, οι στόχοι το Σεπτέμβρη μπαίνουν κι όχι το Δεκέμβρη που αλλάζει ο χρόνος. Κι ήθελα να ‘ξερα αν και τα σημερινά παιδιά έχουν την ίδια αίσθηση με μένα.
Αν εκείνη η διαφήμιση τους χαλάει τη ζαχαρένια κι αν τελικά ο Σεπτέμβρης είναι ο μήνας που μας υποχρεώνει να ανασκουμπωθούμε και να ανασυνταχθούμε.
Αν τελικά η ζωή μας πρέπει να ‘ναι Σεπτέμβρης κι όχι Αύγουστος. Αξίζει άραγε τον κόπο; Ποιος θα μου το πει;
