Γράφει ο Αλέξανδρος Καρτέρης
Ξέρω, πονάει. Να βλέπεις κάποιον που κάποτε σε κοίταζε σαν να ήσουν το κέντρο του κόσμου, να σε κοιτάει τώρα σαν να μην ήσουν ποτέ τίποτα.
Να μιλάς και να νιώθεις πως τα λόγια σου πέφτουν στο κενό. Να προσπαθείς να σώσεις κάτι που ο άλλος έχει ήδη πετάξει.
Αλλά άκου καλά:
Μη ζητιανεύεις χρόνο από κάποιον που σε έχει ήδη ξεγράψει.
Δεν έχει σημασία τι ζήσατε, τι έδωσες, πόσα θυσίασες. Αν μέσα του σε έχει τελειώσει, δεν υπάρχει τίποτα να σώσεις.
Και όσο μένεις, όσο παλεύεις να του υπενθυμίσεις ποια ήσουν, τόσο μικραίνεις στα μάτια του. Και το χειρότερο; Μικραίνεις στα δικά σου.
Γιατί η αγάπη που την εκλιπαρείς, δεν είναι αγάπη. Είναι ψίχουλα ενοχής. Είναι το απομεινάρι ενός ανθρώπου που βαριέται να σου πει ξεκάθαρα ότι δεν σε θέλει.
Αν είχε κάτι να σου δώσει, θα το είχε δώσει ήδη.
Αν ήθελε να μείνεις, δεν θα χρειαζόταν να του το θυμίζεις.
Κι αν, μέσα του, σε είχε ακόμα δική του, δεν θα σε άφηνε να αμφιβάλλεις ούτε λεπτό.
Μην σπαταλάς την αξιοπρέπειά σου για κάποιον που μετράει τις στιγμές μαζί σου σαν να σε ανέχεται. Μην κάνεις εκπτώσεις στον εαυτό σου για κάποιον που κοιτάζει ήδη αλλού.
Φύγε. Και φύγε με το κεφάλι ψηλά.
Γιατί η εκείνος που ξέρει την αξία του, δεν παρακαλάει. Δεν περιμένει. Δεν ζητάει χρόνο από κάποιον που τον έχει ήδη διαγράψει.
Αν πρέπει να το υπενθυμίζεις, δεν αξίζει να είναι δίπλα σου.
