Γράφει η Ελπίδα Τάσσιου
Αν δεν αντέχεις την αλήθεια, μην την ψάχνεις.
Γιατί η αλήθεια δεν είναι δήλωση. Δεν είναι concept για Instagram. Δεν είναι quote για λευκώματα.
Η αλήθεια είναι στάση. Είναι τρόπος. Είναι κόστος.
Και δεν τη σηκώνουν όλοι.
Όσοι τη λένε, κουβαλούν και τη μοναξιά της.
Γιατί δεν είναι λίγοι αυτοί που αγαπούν το ψέμα — αρκεί να τους σερβίρεται όμορφα. Με λίγη κατανόηση, με λίγη “ενσυναίσθηση”, με λίγο περιτύλιγμα.
Αν όμως ανοίξεις το στόμα σου και πεις αυτό που πραγματικά νιώθεις, χωρίς φτιασίδια, τότε αρχίζουν τα προβλήματα.
Ξαφνικά γίνεσαι “ψυχρός”, “σκληρός”, “κακός”.
Γιατί δεν προσποιήθηκες.
Γιατί δεν στρογγύλεψες την άκρη.
Γιατί είπες την αλήθεια σου – κι ας μην ταίριαζε στα αυτιά τους.
Και ξέρεις τι; Δεν φταις.
Δεν φταις που δεν έβαλες φίλτρα στα συναισθήματά σου.
Δεν φταις που δεν κράτησες το στόμα σου κλειστό για να μην “χαλάσεις το κλίμα”.
Δεν φταις που δεν έκανες τον χαζό ενώ μέσα σου ούρλιαζες.
Γιατί όποιος ζει με την αλήθεια του, δεν ζει για να τον αγαπάνε όλοι.
Ζει για να κοιμάται ήσυχος.
Ζει για να μην προδίδει τον εαυτό του.
Η αλήθεια δεν συγχωρεί. Δεν χαρίζεται.
Και δεν έχει δεύτερες ευκαιρίες για εκείνους που την πρόδωσαν.
Γι’ αυτό, αν θες να τη λες — πες τη.
Αλλά αν θες να τη ζητάς από τους άλλους, να ‘χεις και τα κότσια να την αντέχεις.
Γιατί η αλήθεια, αγάπη μου, δεν είναι ρομαντική.
Είναι γυμνή.
Και στα μούτρα.
Μη ζητάς την αλήθεια,
αν δεν είσαι έτοιμος να την πληρώσεις.
Δεν είναι από ζάχαρη, είναι ξυράφι.
