Γράφει η Αντζέλικα Θεοφανίδη
Η χημεία είναι απλή. Ή υπάρχει ή δεν υπάρχει. Αν δεν υπάρχει, μην το ξεκινήσεις καν, μακροπρόθεσμα θα είναι χαμένος χρόνος. Το ένα θα σου μυρίζει και το άλλο θα σου ξινίζει και το μόνο που θα θες θα είναι να την κάνεις με ελαφρά πηδηματάκια.
Εγώ βέβαια με τις χημικές αλληλεπιδράσεις τα έχουμε τσουγκρίσει λίγο, άμαν σκεφτείς ότι σπανίζει η χημεία μου να σμίξει με άλλη. Μου κάνει τα δικά της.
Η χημεία υπάρχει στον έρωτα, στη φιλία και όπου υπάρχει ανθρώπινη επαφή. Είναι λες και ψάχνουμε συμβατούς δότες, όπου τα δείγματα που θα είναι βατά, θα είναι ελάχιστα και συνήθως χρειάζεται πολύς καιρός για να βρεθούν. Ίσως να μην βρεθεί και ποτέ ένας συμβατός δότης, ίσως να μην σταυρωθούν ποτέ οι δρόμοι αυτών των ανθρώπων που θα ταιριάζουν σαν δυό σταγόνες νερό, σαν μια αγκαλιά που κουμπώνει λες και αυτοί οι δύο άνθρωποι μοιάζουν ένα. Αυτό είναι χημεία.
Υπάρχουν αυτοί, οι τυχεροί που εναρμονίστηκαν οι χημείες τους και έζησαν το απόλυτο. Υπάρχουν και άλλοι όπου η χημεία υπήρχε αλλά τα εμπόδια ήταν ανυπέρβλητα. Εκεί καταριέσαι θεούς και δαίμονες που έφεραν ένα τέτοιο άνθρωπο στη ζωή σου και δεν μπορείς να ζήσεις μαζί του όλα τα πυροτεχνήματα και όλες τις εκρήξεις του είναι σου.
Η χημεία δεν έχει να κάνει ούτε με εμφάνιση, ούτε με χαρακτήρα. Είναι κάτι ανεξήγητο που σμίγει τους ανθρώπους, είναι κάτι μαγικό, απροσδιόριστο. Και όπως σμίγει, άλλο τόσο χωρίζει. Γιατί η χημεία απλά υπάρχει, δεν δημιουργείται.
