Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Και σε ρωτάω, σκοπεύεις να μείνεις; Να μείνεις εδώ. Ουσιαστικά, απόλυτα και ολοκληρωτικά.
Κουράστηκα τα πήγαινε-έλα, και βαρέθηκα τις άσκοπες μετακινήσεις και τα πίσω μπρος.
Ξέρεις πολύ καλά ποια είναι η πόρτα μου. Την έχω αφήσει ανοιχτή για τα πήγαινε-έλα σου.
Συμβιβάστηκα πολύ, προσπάθησα για ακόμα πιο πολύ αλλά με βαραίνει πια. Δεν μπορώ άλλο, στο είπα.
Σκοπεύεις να μείνεις; Αν ναι, μπαίνεις μέσα και η πόρτα κλείνει.
Δεν ζητάω αποκλειστικότητα ούτε μονιμότητα. Θέλω να ξέρω πως μία μέρα θα ξυπνήσω και εσύ δεν θα λείπεις. Εγώ αυτό το κρεβάτι το θέλω στο “μαζί”, αλλιώς το πετάω και παίρνω καινούργιο.
Αν πάλι δεν μπορείς το σέβομαι. Η πόρτα κλείνει και εσύ μένεις εκτός για πάντα, δεν ξαναπερνάς ούτε απέξω, δεν διανοείσαι να χτυπήσεις το κουδούνι.
Αποφάσισε λοιπόν γιατί η υπομονή μου τελειώνει. Αν δεν σκοπεύεις να μείνεις να κάτσεις εκεί που είσαι. Μην κάνουμε και άσκοπες μετακινήσεις. Αν θες να μείνεις όμως φρόντισε να είσαι σίγουρος και να αντέξεις.
