Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Όταν γυρνάς την πλάτη σου και κάνεις το πρώτο βήμα μακριά,
περιμένεις κάτι.
Όχι λόγια. Κίνηση.
Ένα «μείνε». Ένα «μη φύγεις έτσι». Ένα βλέμμα που να λέει «σε χρειάζομαι ακόμα».
Αν δεν έρθει τίποτα από αυτά,
αν μείνει σιωπηλός, ακίνητος, περήφανος ή αδιάφορος,
μην κάνεις το λάθος να γυρίσεις.
Γιατί όποιος δεν κάνει ούτε μισό βήμα για να σε κρατήσει,
σου έχει ήδη δείξει όλη την αλήθεια.
Και η αλήθεια, όσο πονάει, λυτρώνει.
Δεν είναι δύσκολο να σε χάσουν.
Δύσκολο είναι να σε κρατήσουν.
Και δύσκολο είναι να σε εκτιμήσουν όταν είσαι εκεί — όχι όταν σε χάνουν.
Αν δεν σηκώθηκε να σε κυνηγήσει όταν έφυγες,
μην τον περιμένεις στη διαδρομή.
Μην φτιάχνεις σενάρια.
Μην γεμίζεις τα κενά του με τις ελπίδες σου.
Ο έρωτας που μένει ακίνητος ενώ εσύ φεύγεις,
δεν είναι έρωτας.
Είναι απουσία που δεν σε λυπήθηκε.
Συνέχισε να φεύγεις.
Μέχρι να φτάσεις κάπου που, όταν πας να χαθείς, κάποιος θα σε φωνάξει πίσω.
Όχι γιατί φοβάται τη μοναξιά,
αλλά γιατί δεν αντέχει να μη σε έχει.
