Επιτέλους βρίσκω εμένα, μισώντας εσένα. Μισώντας ένα κομμάτι της καρδιάς μου. Το πήρα με τα χέρια μου και το ξερίζωσα από μέσα μου.
Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου
Περίεργα τα ανθρώπινα συναισθήματα. Δεν θα το κρύψω, στην αρχή θύμωσα πολύ. Ένιωσα προδομένη. Τώρα όμως σε λυπάμαι. Είδα τα μάτια σου, ήταν όπως τότε που δεν ήσουν καλά. Δεν χαμογελάνε. Βουτηγμένα στο σκοτάδι, ακόμη και στην υποτιθέμενα πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου.
Δεν είσαι ο άνθρωπος που ήξερα. Εκείνο το πλάσμα που με κοίταζε και τα μάτια του χαμογελούσαν. Που κάθε κύτταρο του σώματός σου φώναζε όταν ήσουν δίπλα μου. Που με έσφιγγες στην αγκαλιά σου και έχωνες το πρόσωπό σου στον λαιμό μου. Έτσι έπρεπε να ήσουν, ακόμα κι αν δεν ήσουν μαζί μου.
Σε λυπάμαι, ειλικρινά. Όχι για τις επιλογές σου, αυτές τις έκανες και θα πρέπει να πορευτείς με τις συνέπειές τους. Σε λυπάμαι γιατί κανείς δεν κατάλαβε τα ουρλιαχτά σου. Μου είναι αδύνατον να πείσω τον εαυτό μου πως ο άνθρωπος που με έσφιγγε στην αγκαλιά του, που με κοίταζε με εκείνο τον τρόπο, που ξάπλωνε στα πόδια μου, του χάιδευα το κεφάλι, και βλέπαμε “Φιλαράκια”, σιγομουρμουρίζοντας τις ατάκες του Ross, ήταν ένας ψεύτης.
Ο άνθρωπος που με είχε στα χέρια του, με χάιδευε και με φιλούσε στο μέτωπο. Ο άνθρωπος που με φίλαγε και μου ζητούσε να τον συγχωρήσω που με πλήγωσε, ήταν ψεύτης. Πως όλα αυτά ήταν απλώς ένας καλοπαιγμένος ρόλος. Μου είναι πολύ δύσκολο να το αποδεχτώ. Ειλικρινά το προσπαθώ.
Νόμιζα πως μπορούσα να διαβάσω τα μάτια σου. Ίσως όχι. Ίσως το ψέμα να ήταν αυτό που ήταν μαζί μου. Ίσως το χαμόγελο των ματιών σου ήταν απλά μια αυταπάτη, και η πραγματική εικόνα τους να ήταν εκείνη που είδα προχθές.
Θέλω να σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ από την ψυχή μου, χωρίς κακία, χωρίς μίσος. Σε ευχαριστώ που με έκανες να σε μισήσω. Με ελευθέρωσες. Επιτέλους βρίσκω εμένα, μισώντας εσένα. Μισώντας ένα κομμάτι της καρδιάς μου. Το πήρα με τα χέρια μου και το ξερίζωσα από μέσα μου. Έπρεπε να γίνει. Θέλω να θυμάσαι πως κάποτε σε αγάπησε κάθε κύτταρο του κορμιού μου, και παράλληλα σε μίσησε.
