Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Άλλη μια γυναίκα στον μακρύ κατάλογο των θυμάτων.
Άλλη μια γυναίκα που θα προστεθεί και θα κάνει των αριθμό των δολοφονημένων γυναικών να εκτοξευτεί.
Άλλη μια γυναίκα που δεν έκανε τίποτα παραπάνω από το να βρεθεί την λάθος στιγμή, στο λάθος σημείο.
Αλλά για στάσου, πότε έγινε μια βόλτα, το περπάτημα, ένα τηλεφώνημα, η «λάθος στιγμή»;
Από πότε είναι λάθος η στιγμή κι όχι ο άνθρωπος; Ο πολύ λάθος άνθρωπος;
Ένας άνθρωπος που «δεν είχε δώσει ποτέ δικαιώματα».
«Οικογενειάρχης», «νοικοκύρης», με ενδιαφέροντα, ευγενικός και πολύ ήπιος μέχρι τη στιγμή που…
Μέχρι τη στιγμή που τι;
Μέχρι τη στιγμή που άφησε τον εαυτό του ελεύθερο ή μέχρι τη στιγμή που ο περίγυρος δεν μπόρεσε να καλύψει την παθογένειά του;
Μέχρι τη στιγμή που πίστεψε πως θα την γλιτώσει και πάλι ή μέχρι τη στιγμή που ο περίγυρός του δεν πρόλαβε να καλύψει το καινούριο του έγκλημα;
Μέχρι τη στιγμή που…
Βάλε ότι θες!
Όσο σιωπάς, όσο σιωπώ, όσο οι καταγγελίες δεν γίνονται, όσο αφήνουμε την πραγματικότητα να την διαχειριστεί κάποιος άλλος γιατί «πού να μπλέκουμε τώρα», όσο ξέρεις και ξέρω και δεν μιλάμε, είμαστε συνένοχοι. Είμαστε υπεύθυνοι.
Δεν είναι δολοφονία, είναι γυναικοκτονία.
Δεν είναι μια άτυχη στιγμή, είναι άλλη μια στιγμή, μέχρι την επόμενη σε έναν κατάλογο που αυξάνεται ανεξέλεγκτα.
Μίλα!
Ζήτα βοήθεια!
Πήγαινε να καταγγείλεις. Όχι στα social media, όχι συζητώντας το γύρω γύρω.
Στις αρχές, στην αστυνομία, όπου νιώθεις ότι θα ακουστείς και θα προστατευτείς.
Όμως μίλα!
Αντέδρασε!
Για κάθε στόμα που δεν ανοίγει, μια επόμενη γυναίκα θα χαθεί.
Κάθε σιωπή, δημιουργεί ένα ακόμα θύμα και πληρώνεται με ψυχικό ακρωτηριασμό και θάνατο.
Μίλα.. κατήγγειλε.. κάνε κάτι!
Η δύναμή σου, είναι αυτή!
Η επόμενη γυναικα, μπορεί να είναι η κόρη σου, η αδερφή σου, η φίλη σου..
