Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Μη σκας καημένε μου, άσε το δάκρυ σου να τρέξει και μη σε νοιάζει αν θα το δούνε, δεν φταις εσύ που ζεις σε λάθος κόσμο και σε λάθος εποχή.
Το ξέρω, εδώ έχουνε μάθει να σκοτώνουν “ποιητές”. Εδώ ότι είναι όμορφο έχουν μάθει να το κρύβουν, μην τους χαλάσει την μονότονη και την δύσοσμη ασχήμια τους.
Εδώ έχουν μάθει να τους τρώνε τους ανθρώπους. Εδώ φτιάχνουν σταυρούς για να σταυρώνουνε ψυχές, με τα καρφιά της βολής και της συνήθειας.
Εδώ, σου λέω, οι αθεόφοβοι έχουνε μάθει να τα εκτελούν στα πέντε μέτρα τα όνειρα τους. Εδώ προτιμάνε τα φτηνά και τα μικρούλια, γιατί ό,τι είναι ακριβό έχει και κόστος.
Εδώ έχουνε μάθει να πολεμούν μόνο με ασπίδες και τα σπαθιά τους τα φυλάνε στα ζωνάρι.
Εδώ έχουνε μάθει να αγαπούν “παντοτινά”, όμως, εδώ το “για πάντα τους” κρατάει κανα δυο μέρες.
Εδώ έχουνε μάθει να ερωτεύονται στα λόγια, για αυτό κι εδώ τα κρεβάτια τους τα αφήνουν να παγώνουν…
Μη σκας καημένε μου, δεν φταις εσύ που στα απαγορεύσαν τα λάθη, ούτε που τις συγνώμες σου τις πέταξαν στις λάσπες.
Φταίει που εσύ έχεις μάθει να τα λες τα σ΄ αγαπώ σου φανερά, δυνατά κι ανδρειωμένα.
Φταίει που έχεις μάθει να μιλάς μέσα απ΄ τις πράξεις.
Φταίει που έχεις μάθει να πλαγιάζεις με καληνύχτα, με αγκαλιά και με φιλί.
Φταίει που πιστεύεις στο “μαζί” και στο “πολύ”.
Μη σκας γαμώτο και κάνε μου μονάχα μια χάρη, εσύ, έτσι για το γαμώτο…
Να μιλάς!
Να κάνεις λάθη!
Να νιώθεις!
Να πέφτεις και να σηκώνεσαι, να δίνεσαι ολοκληρωτικά!
Εσύ, έτσι για την αλητεία, να παραμένεις άνθρωπος, κι ας είναι ο κόσμος τους σκατένιος και φτηνός!
