Γράφει η Ηρώ Αναστασίου
Δεν είμαι τέλεια, λυπάμαι. Κι ούτε θέλω πίστεψέ με.
Όταν εγώ σας ένοιωθα και σας βοηθούσα, κάποιος άλλος γκρίνιαζε, γιατί του χαλούσατε την ηρεμία. Τώρα έγινε ο καλός κι εγώ η σκάρτη.
Αλλά πώς να στο πω για να καταλάβεις, δεν με νοιάζει η άποψή σας.
Ξέρω ποια είμαι και τι μπορώ να κάνω. Ξέρω τι έκανα στην ζωή μου και με ποια παπούτσια περπάτησα. Κι αν δεν με σέβεσαι τώρα, δεν είναι κάτι που με απασχολεί.
Με απασχολεί η γνώμη που έχω εγώ για τον εαυτό μου και κανενός άλλου. Βλέπεις πέρασα προ πολλού στην απέναντι όχθη με νύχια και με δόντια. Πάλεψα με θηρία και τα κατάφερα. Δώσε την μάχη σου, αλλά δεν θα πάρω μέρος σ’ αυτήν, δεν είναι δική μου. Κι όσο για την άποψή σου, δεν θα στην αλλάξω.
Έχω τις δικές μου απόψεις και με αυτές συνεχίζω να ζω. Εσύ που είσαι τέλεια, απόλαυσε την τελειότητά σου κι άσε εμένα να κάνω τις μαλακίες μου. Πεισμώνεις που έχασες στην διαδρομή τον εαυτό σου.
Έχασες το ραντεβού σου με τον χρόνο, αλλά διαπιστώνεις ότι το πιο σημαντικό ραντεβού είναι αυτό με τον εαυτό σου. Μην αγχώνεσαι, το μόνο που χρειάζεσαι είναι λίγες στιγμές μαζί του να τα πείτε σαν δύο φίλοι. Κέρασε τον κι απ’ το καλό σου το ουίσκι και άφησέ τον να σου μιλήσει για να δεις τι έχει να σου πει.
Έχει πολλά να σου πει, πολλά παράπονα, πολλούς στεναγμούς, πολλές κρυφές πληγές. Βρες τον εαυτό σου και έλα να τα ξαναπούμε. Και μην πληγώνεις ποτέ τους ανθρώπους που σ’ αγαπάνε, επειδή σε πληγώσανε κάποιοι άλλοι.
Ίσως με βρίσκεις το εξιλαστήριο θύμα. Αλλά θύμα δεν ήμουνα ποτέ μου κι ούτε θα γίνω τώρα. Πάλεψα να βρω τον εαυτό μου και δεν τον αφήνω έρμαιο πλέον. Κι αν θες να με βρεις βάλε τα παπούτσια μου και κάνε την διαδρομή που έκανα εγώ στην ζωή μου κι έλα ξανά να μου πεις πως κάνω μαλακίες.
Και για να μην στο χαλάσω είμαι πολύ χειρότερη απ’ ότι φαντάζεσαι, έτσι για την αλητεία. Εσύ ζήσε με την τελειότητά σου!
