Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Δεν χρειάστηκαν άλλοι στίχοι, αυτοί ήταν αρκετοί για να μας κάνουν να θυμηθούμε εκείνο τον παλιό, εφηβικό και αεράτο μας έρωτα.
Εκείνο τον έρωτα που δεν χώραγε στη μιζέρια, στα ψέφτικα σάγαπώ, στο κλουβί της ώρημης ηλικίας. Σε θυμήθηκα ξέρεις..
Εκεί σε εκείνα τα απόμερα δρομάκια και στα καταπλάσινα πάρκα να με κρατάς απο το χέρι και να με κοιτάς στα μάτια.
Το βλέμμα σου να είναι όλο φωτιά και να μου λές ένα φιλί ακόμα..
να σου λέω μας βλέπουν και εσύ να μου απαντάς πως δεν σε νοιάζει..
Τι όμορφα χρόνια, τι γλυκά και ανέμελα φιλιά που δίναμε, τι ηρεμία υπήρχε στην ζωή μας και πόσο όμορφα αλλά και γρήγορα κύλησαν αυτά τα χρόνια.
Θυμάμαι ακόμα όταν με βούταγες απο το χέρι και με πήγαινες σε εκείνη την παραλία, χειμώνα καλοκαίρι, με το ωραίο ηλιοβασίλεμα.
Ήξερες πως τρελαινόμουν για ηλιοβασιλέματα και φρόντιζες πάντα να μη μου λείπουν. Πάλι το βλέμμα σου έπεφτε πάνω στο δικό μου, τα χείλη σου κάλυπταν πάλι τα δικά μου. Και κάπως έτσι κυλούσε όμορφα η ζωή μας.. Με φιλιά και χάδια, πολλά φιλιά και πολλά χάδια, με όνειρα και νηνεμίες..
Και τώρα που σε έφερα πάλι στο μυαλό μου, μέσα στις τρυκυμίες και στις σκοτούρες του σήμερα, θέλω να σου αφιερώσω αυτό το τραγούδι, το αγαπημένο μας τραγούδι.. γιατί .. ένα φιλί και τα όνειρα γίνονται πάλι.. και τα όνειρα μας ήταν πολλά, κάποια άπιαστα κάποια τα καταφέραμε. Όλοι κάτι κάναμε.. μόνο τα αστέρια του ουρανού δεν μου έφερες όπως μου έλεγες αλλά δεν πειράζει, φτάνει που με έκανες να περάσω τα πιο όμορφα χρόνια μου..
Σε ευχαριστώ
