Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Έμαθες να ζεις με τα «πρέπει» του κόσμου. Να ζεις τη ζωή κάποιου άλλου. Κάποιου που δε του ανήκει ο εαυτός του. Που δε τολμάει να ζήσει με τα θέλω του και φοβάται ακόμα και να ονειρευτεί.
Ο χρόνος κυλά αμείλικτος. Πρέπει να προλάβεις. Όσο προλαβαίνεις να βγάλεις το προσωπείο που φοράς. Αυτό του καθώς πρέπει ανθρώπου που έχεις κάθε φορά πριν βγεις έξω για να σε αποδεχτούν οι γύρω σου. Γιατί;
Αφού δεν είσαι εσύ. Δεν είσαι αυτό που παρουσιάζεις. Όταν είσαι μόνος κάπου αντιμέτωπος με τον εαυτό σου εκεί κρύβεται όλη η αλήθεια. Γιατί την κρύβεις όμως. Τι σε τρομάζει. Η κακή κριτική; Ο διαπληκτισμός; Η κόντρα;
Μήπως φοβάσαι ότι δε θα υπάρξει κανείς να σε στηρίξει; Λες να μη βρεθεί κανείς να υποστηρίξει τις επιλογές σου; Δε πειράζει.
Κανένας δε ξέρει αυτό που είσαι περισσότερο από σένα. Μη περιμένεις από κανέναν τίποτα για να είσαι ευτυχισμένος. Ξέρεις στον κόσμο φαίνεται πάντα περίεργο και αντικείμενο σχολιασμού ή κριτικής κάτι το οποίο είναι πέρα από τη μάζα.
Η διαφορετικότητα τους εξιτάρει στο να έχουν με κάτι να ασχοληθούν. Μη τους δίνεις σημασία. Στενεύουν τα περιθώριά σου.
Το ξέρω ότι είναι δύσκολο να παλεύεις κόντρα στο κύμα. Εκεί που όλοι κοιτάνε πώς να σε μειώσουν και να «σου βγάλουν το μάτι» εσύ να πρέπει να σταθείς στα πόδια σου και να πολεμήσεις.
Να υποστηρίξεις τις επιλογές σου και να κυνηγήσεις επιτέλους τα όνειρά σου. Μη τους αφήνεις να σου κλέβουν άλλο χρόνο. Μη τους επιτρέπεις να σου τσαλαπατάνε τα όνειρα επιτέλους. Αυτοί τη ζουν τη ζωή τους όπως τη θέλουν. Εσύ;
