Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου
Μπροστά σου φαίνεται να έρχεται ένα ιδιαίτερος αριθμός.
Είναι άραγε μόνο δική μου ιδέα ή αυτό το διπλό 20ρι που χαρακτηρίζει τη νέα χρονιά προσπαθεί να πει κάτι;
2020 σε λίγες μέρες και ξέρουμε κι οι δυο ότι είναι η ώρα του απολογισμού.
Μέσα στα φωτάκια, στα οικογενειακά τραπέζια, στα γλυκά, στα γυαλιστερά ρούχα στα χαμόγελα τα πολλά είτε με το ζόρι λόγω γιορτών ή κι όχι (στο εύχομαι) ήρθε η ώρα να κάνουμε ταμείο, να μας αφήσουμε να ονειρευτούμε λίγο παραπάνω το αριθμολογικά διπλό αριστείο της χρονιάς που έρχεται!
Έλα να ξεφορτώσουμε μαζί ο,τι κόψαμε, κάψαμε, φορτώσαμε, πληγώσαμε, υποχρεωθήκαμε, εκτελέσαμε με όλη τη σημασία αυτής της λέξης για να καταφέρουμε ζήσουμε τη χρονιά που τελειώνει. Ή που έτσι νομίσαμε…
Έλα να συγχωρέσουμε τους εαυτούς μας για όλα αυτά που δεν θέλαμε να κάνουμε και να είμαστε και τα αφήσαμε να γίνουν γιατί το καλό παιδί που μας έμαθαν κάποτε πριν έτσι έπρεπε να κάνει.
Έλα να πούμε μαζί δυνατά κι από μέσα προς τα έξω παντού γύρω μας πως δεν πειράζει, πως όλα έγιναν όπως έπρεπε να γίνουν όχι γιατί ψάχνουμε δικαιολογίες στην εκπνοή της χρονιάς αλλά γιατί όλα αυτά είναι πια ιστορία. Το χθες το δικό σου και το δικό μου και μας έφερε τώρα εδώ ζωντανούς, εσένα στην οθόνη, εμένα στη μοιρασιά με τούτες τις αράδες μου στη θέα των ματιών της καρδιάς σου.
Άσε τη λογική απέξω για λίγο.
Έλα να πούμε ευχαριστώ σε όποιον ήρθε, φέρνοντας τα δώρα της παρουσίας του στη ζωή μας, σ’ όποιον έφυγε με γλυκό ή και άγριο τρόπο κάνοντας μας σοφότερους για την δική μας μοναδική υπαρξιακή πραγματικότητα.
