Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Μη μου πεις ότι δεν φοβάσαι. Δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος που να μην φοβάται. Η διαφορά είναι πως άλλοι το παραδέχονται κι άλλοι το μεταμφιέζουν. Το βαφτίζουν λογική, χαρακτήρα, εμπειρία, «έτσι είμαι εγώ». Κι όμως, αν σκάψεις λίγο πιο βαθιά, σχεδόν πάντα θα βρεις έναν φόβο που τραβάει τα νήματα. Τον φόβο της απόρριψης. Τον φόβο της εγκατάλειψης. Τον φόβο να εκτεθείς, να αγαπήσεις περισσότερο, να χάσεις ξανά, να αποτύχεις άλλη μία φορά.
Εγώ λέω να σταματήσουμε να κάνουμε πως δεν υπάρχουν. Έλα να τους βγάλουμε μια βόλτα. Να περπατήσουν δίπλα μας αντί να κάθονται κρυμμένοι μέσα μας και να αποφασίζουν για λογαριασμό μας. Γιατί αυτό κάνουν τόσα χρόνια. Δεν ουρλιάζουν. Ψιθυρίζουν. Σου λένε «μην το κάνεις», «μην εμπιστευτείς», «μην εκτεθείς», «κάτσε εκεί που νιώθεις ασφαλής». Και σιγά σιγά δεν καταλαβαίνεις ότι δεν ζεις τη ζωή σου. Ζεις τη ζωή που εγκρίνουν οι φόβοι σου.
Το παράξενο είναι πως, όταν επιτέλους τους κοιτάξεις κατάματα, απογοητεύεσαι. Περίμενες τέρατα κι απέναντί σου βρίσκεις κάτι πολύ μικρότερο. Μια παλιά κουβέντα που δεν ξέχασες ποτέ. Ένα βλέμμα που σε έκανε να αμφισβητήσεις τον εαυτό σου. Μια προδοσία που έπεισε την καρδιά σου ότι πρέπει να κυκλοφορεί με κράνος. Τόσο ήταν. Κι όμως, τους άφησες να γράψουν ολόκληρα κεφάλαια της ζωής σου.
Δεν χρειάζεται να πάψεις να φοβάσαι. Αυτό δεν θα συμβεί ποτέ. Χρειάζεται μόνο να πάψεις να τους δίνεις το τιμόνι. Να μπουν στο αυτοκίνητο, αν θέλουν. Να κάτσουν πίσω. Να γκρινιάξουν, να διαμαρτυρηθούν, να κάνουν όση φασαρία θέλουν.
Αλλά να ξέρουν κάτι.
Από σήμερα δεν αποφασίζουν εκείνοι ποιον θα αγαπήσεις, ποιο όνειρο θα κυνηγήσεις και ποια ζωή θα ζήσεις.
Από σήμερα, οδηγείς εσύ.
