Γράφει η Αγάπη Μποστανίτη
Από όλα τα πλάσματα των θρύλων, βρικόλακας θα ήθελα να είμαι. Μην τρομάζεις δεν είναι το σκοτάδι που με ελκύει, ούτε η αιώνια νεότητα. Είναι το αιώνιο συναίσθημα που θα μείνει επάνω στη γη για πάντα.
Αυτό το για πάντα των ερωτευμένων που λένε οι παλιοί να μην πιστεύουμε εγώ θα το πραγματοποιήσω, θα υπογράψω το συμβόλαιο κατάθεσης ψυχής ενός βρικόλακα και επιτέλους θα με πιστέψεις. Η αγάπη μου για εσένα θα στολιστεί θα είναι η παντοτινή μου αγάπη.
Φοβάσαι καρδιά μου; Είναι πολύ το για πάντα.
Είναι που πια θα είμαι αθάνατα ερωτευμένη και ιστορία μας θα περάσει στους αιώνες, ίσως γραφτούν και μύθοι για αυτή και τότε θα δημιουργηθεί διπλό κρυστάλλινο κέλυφος γύρω της θα είναι η υστεροφημία που θα την κάνει να διαρκεί, να χορεύει ανάμεσα στους χρόνους και θα είναι αιώνια και κατά την ανθρώπινη της φύση και όχι μόνο λόγω του υπερφυσικού.
Γιατί έτσι ζει το συναίσθημα στην ανθρώπινη πραγματικότητα μέσα από την υστεροφημία και έτσι και εγώ κλέβω ένα από τα χιλιάδες εργαλεία της όχι τη μουσική, ούτε τη γλυπτική παρόλο που θα γινόσουν αγγελικό άγαλμα άγγελε μου, επιλέγω τις λέξεις.
Τις λέξεις στο χαρτί. Τη γραπτή μου υπογραφή.
Εκείνη που ο Σωκράτης απαρνήθηκε και που ο ένας από τους πολλούς ζωγράφος του λόγου Σαίξπηρ χρησιμοποίησε και έδωσε στους ερωτευμένους την επιλογή της αιώνιας ζωής. Άκουσε τη μελωδία της από αγάπη καρδιάς τους και σύνθεσε το φίλτρο της αιωνιότητας.
Αυτό το φίλτρο δεν είναι μαγικό ούτε έχει αρνητικές παρενέργειες στοχεύει στη μνήμη των ανθρώπων και όταν εκείνη γεμάτοι απελπισία και αναστεναγμούς , συνθέτουν το πιο πικρό υγρό, τα δάκρυα της λυπημένης ψυχής, θυμούνται.
Θυμούνται τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα, το Μπασάνιο και τη Πορσία και όλους εκείνους του ήρωες που ποτέ δεν βίωσαν το θάνατο γιατί ακόμα υπάρχουν. Όταν μέσα από το θησαυροφυλάκιο των βιβλίων, τα οποία φυλάνε αυτό το πολύτιμό συναίσθημα αυτό που ανάβει αμέσως μόλις επισκέπτονται τη μνήμη τους οι παντοτινά ερωτευμένοι, την ελπίδα.
Γι’ αυτό ελπίζετε στο όνομα των λογοτεχνικών ερωτευμένων, στο όνομα της αιώνιας αγάπης και της δύναμης που προσφέρουν οι λέξεις στο πέρασμα του χρόνου όσο κι αν σχετικός πιστεύετε πως είναι.
