Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής.
Αεροδρόμια, καράβια, σταθμοί τρένων, λεωφορεία. Πάντα κάποιος θα φεύγει, κάτι θα αλλάζει και κάτι θα χάνεται. Αλλά σίγουρα κάτι θα αρχίζει κιόλας.
Κανένα μα κανένα τέλος δεν έρχεται “αζευγάρωτο”. Κανένα. Πάντα θα συνδέεται με μια κάποιου είδους αρχή. Μ’ ένα ξεκίνημα, δειλό έστω. Είναι η “κατάρα” του τέλους τέτοια, που πάντα θα συνοδεύεται από μια έναρξη. Μια φαινομενικά δύσκολη έναρξη. Αλλά δε βαριέσαι.. Κι ο χρόνος, δύσκολα κυλάει κι αυτός. Κυλάει όμως. Με τον ίδιο ρυθμό που κυλούν όλα στη ζωή. Με τον ίδιο ρυθμό που αλλάζουν όλα.
Οφείλεις λοιπόν, αν θέλεις να προσκαλέσεις κάτι καινούργιο στη ζωή σου, να του κάνεις χώρο, αποχαιρετώντας οτιδήποτε παλιό εμποδίζει την έλευσή του.
Οφείλεις να πετάξεις αναμνήσεις, να σκίσεις όλα κείνα τα σαρκοβόρα ενθύμια που φυλάς στο συρτάρι και να αποποιηθείς οτιδήποτε θυμίζει “παρελθόν”.
Οφείλεις να “ξεσκονίσεις” τη ζωή σου, να καθαρίσεις καλά το ζωτικό σου χώρο και να κρεμάσεις έξω από την πόρτα εκείνο το “Καλωσόρισες” πού‘χεις καταχωνιασμένο.
Οφείλεις να βάλεις λουλούδια και πάλι στο βάζο.
Οφείλεις ΕΣΥ ο ίδιος, να δείξεις ευγνωμοσύνη για τις πρώτες στάλες αναστάτωσης που σε ξεκόλλησαν επιτέλους από κείνα τα “ίδια και τα ίδια”.
Τέλος οφείλεις να ανοίξεις την αγκαλιά σου, δίχως νά‘χεις κατά νου το τελευταίο σου πλήγωμα. Οφείλεις να γίνεις τροφός για κείνο το καινούργιο που σε κοιτάζει διστακτικά. Οφείλεις να το αγκαλιάσεις δίχως την ενήλικη επίγνωση που έχεις για τα πράγματα γύρω σου.
Αγκάλιασέ το λοιπόν. Αγκάλιασέ το, τι περιμένεις;
