Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη
Δεν μ ’αρέσει να χαρίζω υποσχέσεις για όνειρα που θα μείνουν μισά ή πρόκειται να χαθούν στο περπάτημά τους. Η υπόσχεση είναι μια δέσμευση που σε αφήνει μισό. Μένεις μετέωρος στο χτες και στο αύριο, αναγκάζεσαι να παρατηρείς τον χρόνο μέσα από τα κιάλια του «πρέπει» και του «έχω καθήκον…». Αν δεν καταφέρεις να δέσεις τις άγκυρές σου στα νερά της, νιώθεις ένα κενό. Ένα αχόρταγο κενό, που κάθε μέρα σου τρώει τις στιγμές, τους φίλους και τα θέλω.
Μπορείς να χαμογελάσεις αντί να υποσχεθείς. Το χαμόγελο σού δίνει δύναμη να σηκωθείς, να λυτρωθείς από κάθε σου αμαρτία, κάθε σου απωθημένο, ώστε να γεμίσεις τους πνεύμονές σου με θάρρος για να πορευτείς. Είναι η ελπίδα που σου απλώνει το χέρι. Είναι το άγγιγμα που νιώθεις στην πλάτη και σού λέει «όλα καλά…».
Δεν υπάρχει δόλος και μίσος, φόβος ή δάκρυ αν δεν υποσχεθείς. Υπάρχει μόνο αγάπη και ειλικρίνεια. Η αγάπη είναι αυτή που συμπληρώνει το χαμόγελο και τού δίνει την λάμψη που τόσο θες να ακουμπήσεις με τις άκρες των δαχτύλων σου. Η αγάπη είναι το φως που κυβερνά με αγνότητα την ψυχή, είναι εκεί και περιμένει ν’ αφεθείς… Η ειλικρίνεια είναι το αστροπελέκι της καρδιάς, φωτίζει την νύχτα το χάος και κρύβει τ’ αστέρια, για να φανεί το κενό.
Μην φοβάσαι, δεν θα χαθεί. Είναι και η φλόγα που νιώθεις το βράδυ πριν κοιμηθείς, το τρέμουλο που γαργαλάει την μέρα σου, το δάκρυ που κρύβεις από τον κόσμο για να μην φανούν οι πληγές σου. Οι πληγές δεν θα φύγουν ποτέ, είναι εκεί για να σου θυμίζουν τις μάχες που έδωσες, τους ανθρώπους που σου φέρθηκαν σκάρτα και τους ανθρώπους που σε αγκάλιασαν χωρίς δισταγμό. Μπορείς να θυμηθείς το πρώτο φιλί σου, που είχε μια απροσδόκητη γεύση από άγριο βατόμουρο και ανθό λεμονιάς. Μπορείς να λύσεις τα μαλλιά και να νιώσεις τον άνεμο. Ο άνεμος δεν φοβάται, μπορεί να ερωτοτροπεί και με τον ήλιο και με το αστροπελέκι, μην το ξεχνάς…
Το φως αν δεν το ψάξεις, θα σε βρει. Μην φοβάσαι. Η γαλήνη θα έρθει μετά απ’ το κύμα, για να σου χαρίσει το ηλιοβασίλεμα που τόσο λαχταρά η καρδιά και το σώμα.
