Γράφει η Τάνια Αναγνώστου.
Μαμά με αναγνωρίζεις;
Εγώ είμαι, η κόρη σου.
Δεν είμαι πια το μωρό σου, έχω γίνει ολόκληρη γυναίκα.
Δεν είμαι παιδί, είμαι ενήλικας.
Μου κόλλησαν και εμένα αυτήν την ηλίθια ταμπέλα, χωρίς να με ρωτήσουν, μαζί με τόσες άλλες που ούτε τις ξέρω, ούτε θέλω να τις μάθω.
Ρε μαμά, τι κόσμος είναι αυτός;
Αλλιώς δε μου τον περιέγραφες όταν μου διάβαζες παραμύθια;
Είχε όμορφες πριγκίπισσες και γενναίους πρίγκιπες!
Είχε, βέβαια, και κακούς δράκους και μάγισσες, αλλά πάντα στο τέλος κέρδιζε το καλό, έτσι δεν είναι;
Καλά δε θυμάμαι;
Καθόλου δε μου ταιριάζει ο κόσμος στον οποίο ζω. Με πνίγει.
Δε μ’αφήνει να αναπνεύσω.
Μου σφίγγει όλο και πιο πολύ τη θηλιά γύρω από το λαιμό μου.
Παντού τριγύρω μου βλέπω δυστυχία, φόβο, άγχος, λύπη, κατάθλιψη, αδικία, μίσος, αδιαφορία, θυμό και ζήλια.
Στο σχολείο μου έμαθαν πως ο άνθρωπος κυνηγά τη γνώση, αγωνίζεται για να κατακτήσει την αλήθεια.
Αυτή είναι η αλήθεια; Δε νομίζω..
Τη νοθεύουν, τη μουντζουρώνουν..
Βάζω τα δυνατά μου για να μη με παρασύρουν σε αυτό το θέατρο παραλόγου.
Μου δώσανε στα χέρια το ρόλο, χωρίς να με ρωτήσουν αν θέλω να παίξω.
Έχουν πέσει πάνω στα φτερά που μου έπλεξες με τόση αγάπη για να τα κατασπαράξουν!
Τα τσακίζουν, τα τσαλακώνουν..
Προσπαθώ, βάζω τα δυνατά μου για να τα προστατέψω και να τα φροντίσω, αλλά ο αγώνας είναι άνισος.
Μου φωνάζουν με την τρομακτική φωνή τους πως κοπιάζω άδικα.
Εκείνοι θα κερδίσουν στο τέλος ό,τι και να κάνω εγώ!
Μαμά που είσαι;
Σε θέλω κοντά μου.
Μη φεύγεις!
Μη μ’αφήνεις μόνη μου.
Πάρε με στην αγκαλιά σου και χάιδεψέ με.
Παγώνω όταν δεν κουρνιάζω στα δυο σου χέρια και δε μυρίζω το άρωμά σου.
Κανένας άλλος δε μπορεί να με αγκαλιάσει όπως εσύ.
Όλοι κάτι θέλουν, κάτι ζητούν από εμένα.
Τους έχω βαρεθεί. Τους εμπιστεύομαι και με πληγώνουν,
Με έχουν γεμίσει παντού με πληγές. Με αγγίζω και ματώνω.
Το αίμα μου τρέχει σαν ποτάμι. Θέλουν να το γεύονται για να ικανοποιούνται.
Δυσκολεύομαι να τους αντιμετωπίσω.
Δε θέλω να γίνω σαν αυτούς. Προστάτεψέ με.
Πού πας; Φοβάμαι το σκοτάδι.
Εσύ δεν είχες πει πως θά’σαι κοντά μου, ό,τι και αν συμβεί;
Μη μ’αφήνεις μόνη..
