Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου
Είναι κάποιοι άνθρωποι, σκέτες λακκούβες γεμάτες με λάσπη. Δεν τους καταλαβαίνεις εύκολα, αλλά αν αποκτήσεις οικειότητα δεν γλιτώνεις από την λάσπη. Κάθε επαφή μαζί τους σε βυθίζει στο βούρκο τους ύπουλα. Απαιτείται πολύς χρόνος μακριά τους για να πατήσεις στη γη ξανά. Ευχαρίστηση τους είναι να σκαλίζουν τις λάσπες, να αναδημιουργούν παλιές ιστορίες, να αναλύουν «τα είπες και τα έκανες» του παρελθόντος και στο τέλος να βγαίνουν πάντα από πάνω.
Εσύ πάλι, ενώ έχεις λύσει μέσα σου όλα τα προηγούμενα που μπορεί να είχατε, μένεις εκεί μέσα στο λάκκο να παλεύεις με όλα όσα σε οδήγησαν να τους πεις πάνω στην ένταση της συζήτησης. Έχουν χαράξει ένα δρόμο και κάθε προσπάθεια επανασύνδεσης καταλήγει σε αναζωπύρωση. Τρέφονται από όλη αυτή την αναζωπύρωση, παίρνουν δύναμη για να διαγράψουν τις τύψεις τους, επιβεβαιώνεται το εγώ τους και η δήθεν αγάπη τους σε δηλητηριάζει με ενοχές που δε σου ανήκουν. Ευθυνόφοβοι, ψεύτες και αλαζόνες. Κλασικοί τύποι που κρύβονται πίσω από το δάκτυλο τους αλλά με μεγάλη ευκολία το κουνάνε για να επιβληθούν στον οποιαδήποτε πάει να τους χαλάσει το πλάνο.
Και αναρωτιέμαι, γιατί δεν τους σταματάμε; Γιατί να μην τους βγάλουμε εμείς από τον βάλτο του εγωισμού τους, χρησιμοποιώντας αντί για σκοινί την ανωτερότητα και την ευγένεια μας; Γιατί κάθε φορά καταφέρνουν να μας παρασύρουν αυτοί;
Δεν είναι πιο δυνατοί από μας, απλά οι δικές μας πληγές, ο εύκολος θυμός και η ένταση της στιγμής είναι πιο εύκολα από την ηρεμία, την συγχώρεση, την εξέλιξη ή το συμβιβασμό. Μάθαμε άλλωστε να πατάμε μόνο γκάζι και όλοι ζοριζόμαστε στην όπισθεν. Μόλις δεις τον λάκκο με την λάσπη όμως, δεν ρισκάρεις να πας κατά πάνω του. Ή αλλάζεις κατεύθυνση μια για πάντα ή κάνεις όπισθεν, περιμένεις τον ήλιο να ξεράνει την λάσπη και ξαναπροσπαθείς.
Κάπως έτσι οφείλουμε να χειριζόμαστε και αυτούς τους ανθρώπους. Να μην τους επιτρέπουμε να εισβάλλουν και να ανακατεύουν την ψυχή και την ζωή μας. Οι επιλογές δύο. Ή φεύγεις μακριά τους μια για πάντα ή αν ο ρόλος τους στην ζωή μας δεν το επιτρέπει αυτό, τότε επιλέγεις να περιμένεις την ηρεμία της ψυχής τους για να τους αντιμετωπίσεις. Με όπλο τα επιχειρήματα, πανοπλία την ευγένεια σου, σκοινί τη λογική σου και γαλότσες το χαμόγελο. Μόνο αυτό μπορεί να ξεκινήσει την όποια επαφή σε άλλες βάσεις, μακριά από λάσπες και λακκούβες. Μην ελπίζεις να τους αλλάξεις ούτε να ξεμπλέξεις, απλά προστάτευσε τον εαυτό σου και πάνε όσο κοντά τους αντέχεις.
