Γράφει η Λιάνα
Η ζωή μας είναι γεμάτη εμπειρίες, γεγονότα που μας καθορίζουν. Ανθρώπους που γνωρίζουμε και αναλόγως τις περιστάσεις δένονται μαζί μας ή απλά χάνονται και μπαίνουν στο βιβλίο των αναμνήσεών μας. Είναι καιρός που θέλω να σου γράψω λίγα λόγια, αλλά συνέχεια το αναβάλλω. Θες γιατί νομίζω πως στα χω πει όλα, θες γιατί έχω να σου πω και πολλά άλλα.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ, εκείνο το Αυγουστιάτικο βράδυ που βρεθήκαμε για πρώτη φορά. Σαν να γνωριζόμασταν από χρόνια, βάλαμε τις ψυχές μας στο τραπέζι, τις ανοίξαμε και τις προσφέραμε ο ένας στον άλλον. Δυο τελείως άγνωστοι, που μέσα σε λίγες ώρες γίναμε ένα. Θυμάμαι τα δάκρυα σου, όταν κάναμε έρωτα κι ακόμα μπορώ να νιώσω τη ζέστη που φώλιασε μέσα στην καρδιά μου. Και την πρώτη σου υπόσχεση, πως εμείς οι δυο θα ζήσουμε μαζί.Κατάσταση πρωτόγνωρη για μένα. Πόσο σαστισμένη ήμουν, δεν το έμαθες ποτέ.
Κάπως έτσι ξεκίνησε ένας μεγάλος έρωτας. Ένας θυελλώδης έρωτας. Ότι όμορφο μπορεί να νιώσουν δυο άνθρωποι, όλοι οι στίχοι των τραγουδιών που αφιερώναμε καθημερινά, μας είχαν κάνει να μην αντέχουμε ούτε λεπτό χώρια. Ριζωμένος ο ένας στο μυαλό του άλλου. Θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν ερχόσουν και με κράταγες αγκαλιά στη εξώπορτα για ώρα, νιώθοντας την καρδιά μου έτοιμη να σπάσει από επιθυμία. Θυμάμαι τα μεθύσια μας, τα γέλια μας, τους μικροτσακωμούς μας που δεν κράταγαν παρά μόνο λίγα λεπτά. Θυμάμαι την πρώτη φορά που κοιμηθήκαμε μαζί. Δεν έκλεισα μάτι όλη νύχτα. Σε κοίταζα, φοβόμουν μήπως ξυπνήσω και δεν ήσουν εκεί. Άραγε, αυτό στο χω πει;
Κι ήταν δύσκολα. Τόσο δύσκολα. Είχαμε να λύσουμε τόσα. Να ξεπεράσουμε τους ίδιους μας τους εαυτούς, για να μπορούμε να είμαστε μαζί. Μα με οδηγό όλα εκείνα τα υπέροχα συναισθήματα, δεν μπόρεσε τίποτα να μας εμποδίσει. Παλέψαμε σκληρά και πιο πολύ εσύ και κάναμε το όνειρο πραγματικότητα.
Πόση ευτυχία Θεέ μου. Τη μέρα που φανερώσαμε σε όλους την αλήθεια. Τη μέρα που ανατρέψαμε κάθε προγνωστικό και απλά μου είπες ξεκινάμε. Για πολύ καιρό, τα βράδια σε χάζευα. Έλεγα, είναι δυνατόν αυτός ο άντρας να είναι δικός μου, να ζει μαζί μου; Κοίταζα τα ρούχα σου στην ντουλάπα μου κι έλεγα πως δεν γίνεται να είναι αλήθεια. Άνοιγες την πόρτα με τα κλειδιά σου κι έμπαινε στο σπίτι το χαμόγελό μου.
Ο τρόπος που μου εξομολογήθηκες τα πάντα, στιγμές σκληρές, που μόνο εγώ τις μάθαινα και τις τιμώ ακόμα και σήμερα. Ο τρόπος που σου είπα τα πάντα αβίαστα, κάθε λάθος μου και η υπόσχεση μας πως πάνω απ’όλα θα είμαστε φίλοι.
Ο έρωτας σου δυνατός, έντονος, συνεχόμενος. Με ήθελες συνέχεια στην αγκαλιά σου. Σε κάθε στιγμή, σε κάθε μέρος. Κι εγώ είχα γίνει ξανά δεκαπέντε χρονών κοριτσάκι, που ζούσε για πρώτη φορά το πανέμορφο καρδιοχτύπι.
Περνώντας τα χρόνια, όπως συμβαίνει σε όλους, αυτή η τρελλή μαγεία της αρχής, φυσικά χάθηκε. Περάσαμε και πολλά μην ξεχνάς. Αγωνιστήκαμε για πράγματα, αλλά η ζωή δεν ήθελε να μας κάνει τη χάρη. Ήρθαν οι καυγάδες, οι γκρίνιες, η φθορά της καθημερινότητας. Βλέπεις και οι δυο μας είμαστε ιδιότροποι, εγωϊστές. Οι κρίσεις κάποιες φορές έγιναν μεγάλες και να σου πω την αλήθεια, υπήρξαν μέρες που πίστεψα πως ήρθε το τέλος. Αλλά τελικά, μάλλον υπήρχε κάτι ουσιαστικό σε όλο αυτό που ξεκίνησε σαν τρέλλα.
Τώρα, οκτώ χρόνια μετά, έχοντας μεγαλώσει πια αρκετά και κρίνοντας με μια άλλη ωριμότητα, μπορώ να παραδεχτώ πως μόνο εσύ θα μπορούσες να ανεχτείς τις αναποδιές μου, τις προσβολές μου. Όπως και εσένα καμία άλλη δεν θα μπορούσε να ανεχτεί τη γκρίνια σου, τα μούτρα σου. Τελικά μερικοί άνθρωποι είναι φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον.
Για να τελειώσω αυτό το οδοιπορικό σε μια κοινή ζωή, έχω να σου εξομολογηθώ κάτι. Έχω κάνει πολλά λάθη απέναντί σου, πάρα πολλά, που ακόμα κι εγώ δεν τ’αντέχω, όμως θα σου πω δυο τρία πράγματα που είμαι σίγουρη πως δεν μπορείς να τα φανταστείς πια. Υπάρχουν στιγμές που ακόμα δεν πιστεύω πως είσαι δίπλα μου. Υπάρχουν στιγμές που θέλω να σε αγκαλιάσω όπως τότε. Ακόμα και τώρα αναρωτιέμαι, πώς εγώ, η ορκισμένη εργένισσα, παρ’όλες τις διαμάχες μας, ουσιαστικά δεν μπορώ χωρίς την παρουσία σου.
Πιάνω τον εαυτό μου να λέει ο “άντρας” μου και ηχεί στ’ αυτιά μου περίεργο. Ίσως γιατί ποτέ πριν δεν είχα κάνει σχέδια. Μ’ αρέσει αυτή η οικογένεια που έχουμε, εσύ, εγώ κι ο σκύλος μας. Έτσι απλά. Ο τρόπος που μπορούμε να συνεννοηθούμε, ενώ όλοι νομίζουν πως είμαστε στα μαχαίρια. Λάθη υπάρχουν και σίγουρα θα υπάρξουν κι άλλα. Μας δένει όμως νομίζω κάτι πιο δυνατό απ’τη συμβατική σχέση των άλλων ζευγαριών. Αυτή η ανισόρροπη επικοινωνία μας, που αναπτύξαμε από την πρώτη στιγμή.
Η ανορθόδοξη σχέση μας, που δεν μπαίνει σε καλούπια, δεν ακολουθεί πρέπει και με ένα μαγικό δικό μας τρόπο, συγχωρούνται όλα. Και να σου πω κάτι στην τελική, ανάποδε μου; Νομίζω πως θα σ’αγαπάω σε όλη μου τη ζωή, όσα κι αν σου κάνω, γιατί με τον δικό σου μη κατανοητό τρόπο στους άλλους, είσαι ο μόνος άνθρωπος που έμεινε κοντά μου, με στηρίζει και ακόμα κομπλάρει μαζί μου… Ξέρεις εσύ !!!
Να μου προσέχεις…
