Γράφει η Έφη Παναγοπούλου
Αν σε διάλεγα; Αν τότε που προσπάθησες πολύ, δεν κοίταζα με την λογική, δεν έβαζα όρια στην καρδιά και σε διάλεγα; Αν έκανα τα χιλιόμετρα χιλιοστά και άνοιγα πύλες ανάμεσα τους γέφυρες και σήραγγες μέσα στις ψυχές μας; Αν κάθε φορά που μου άνοιγες την καρδιά σου και έβγαζες θυμό έβλεπα την ανάγκη σου για αγάπη και την βοήθεια που φώναζε η ψυχή σου; Αν τότε είχα κάνει εκείνο το ταξίδι του μυαλού και της φαντασίας για μια μόνο αγκαλιά, αν δεν υπήρχε λογική στη φαντασία, αν δεν ορθολόγιζα γράμματα,σκέψεις και συναίσθημα;
Αν ήταν όλα αλλιώς, αν ξεκίναγαν όλα από την αρχή και από την ανάποδη, θα ήσουν άραγε ένα κακό συναπάντημα όπως φοβήθηκα ή θα ήσουν ο άνθρωπος που θα ηρεμούσε το μυαλό και την ψυχή; Αν δεν άκουγα το μυαλό και τις σκέψεις, που μου έλεγαν μακριά, κάποιος ακόμα που θα σε πληγώσει θα φθείρει την ψυχή σου και σαν φίλος θα σε ξεχάσει γρήγορα, όπως όσοι πήραν δώρα από εσένα και έφυγαν χωρίς καληνύχτα;
Έτσι φτάσαμε εδώ. Κανείς μας δεν έδωσε τίποτα, ούτε καν αγάπη. Εσένα τα χέρια σου δεμένα και εγώ ακόμα φοβάμαι, ότι δεν ήθελες τόσο πολύ η δεν σε άφησα να θες. Όμως υπάρχει κάτι που δεν το βρίσκεις εύκολα ούτε στις πιο δυνατές φιλίες. Νοιάξιμο.
Τι ωραία λέξη, να νοιάζεσαι τον άλλο και να το εννοείς, τι ωραίο συναίσθημα. Πόσο ογκώδες και αληθινό. Μεγαλύτερο και από την αγάπη. Το νοιάξιμο δεν περνάει, δεν φεύγει, μένει ανεξήτιλο στις ψυχές μας. Η αγάπη μειώνεται με τον καιρό, το νοιάξιμο ποτέ. Τελικά δεν υπάρχουν απωθημένοι έρωτες, όταν δημιουργούνται μεγάλα συναισθήματα. Το να νοιάζεσαι αληθινά είναι μεγαλείο ψυχής, καρδιάς και νου.
Είδες πόσα κερδίσαμε; Πολύ περισσότερα από όσα φανταζόμασταν. Τελικά αν ήταν όλα αλλιώς, ίσως να μη αποκτούσαμε αυτή την δύναμη στις ψυχές μας. Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον.
