Γράφει η Περσεφόνη Χρυσαφίδου.
Ίσως απλά να θέλεις να μπερδευτείς και να μπερδέψεις. Να προκαλείς το μυαλό σου να περιστρέφεται διαρκώς. Να μην έχεις όλες τις απαντήσεις και καθόλου να μη σ’ενδιαφέρει.
Όταν ήσουν μικρή σου έμαθαν πώς να χωράς σ’ένα μικρό καλούπι. Σου έμαθαν πώς να περπατάς ίσια πάνω στη γραμμή και να έχεις τα μάτια καρφωμένα εκεί, στη στενή και ευθεία πορεία. Μην τυχόν και λοξοδρομήσεις.
Γρήγορα κατάλαβες πως το φαντεζί σου καλούπι ήταν περιοριστικό και τρομακτικό και κάθε φορά που τόλμαγες να ξεγλιστρήσεις, νόμιζες πως δε θα τα καταφέρεις ποτέ. Κοιταζόσουν στον καθρέπτη και ησύχαζες το είδωλό σου με ψέμματα, ότι ποτέ δε θα ήσουν αρκετά καλή, αρκετά ικανή. Ποτέ δε θα ήσουν αρκετή..
Ώσπου μια μέρα φωτοβόλησες τόσο, που κανένα κουτί δεν μπορούσε να σε κρατήσει όμηρο. Δραπέτευσες από την ίδια σου τη ζωή και της χάρισες την ευκαιρία να σε θαυμάσει για όλα εκείνα που ποτέ δεν ήσουν και για αυτά που ξεκίνησες να διεκδικείς. Ξύπνησες άτακτα τα όνειρά σου και τρόμαξες που δεν έμπαιναν σε σειρά. Τα άφησες να σε γεμίσουν με συναισθήματα, μα δεν τους κρύφτηκες όπως άλλοτε, μόνο φώναξες και ήταν αυτός ο ήχος ο εσωτερικός, ο ήχος μιας ψυχής που κοιμόταν, ο πιο δυνατός απ’όλους.
Ένιωσες ευτυχισμένη και άφησες τη στιγμή να σε πάρει μαζί της, μακριά από τον παλιό, κατακρεουργημένο σου εαυτό. Και τότε σαν να έγινες για λίγο ανίκητη, ατρόμητη κατ’άλλους, μα συνάμα τρυφερή και λιγάκι εύθραυστη. Αληθινή, σκέφτηκες.
Πόσο οξύμωρο, αλήθεια, είναι να συναντάς το αληθινό “εγώ” σου μέσα σε ένα χάος από μυστήρια; Ξοδεύεις μια ολόκληρη ζωή προσπαθώντας να απλοποιήσεις τα συναισθήματα, να τα εκμηδενίσεις, να τα εκλογικεύσεις και τη στιγμή που παραδομένη στην ήττα σου τα αποδέχεσαι, εκείνα σε κατακλύζουν με ορμή και γαλήνη ταυτόχρονα. Σαν τον εχθρό που δεν μπορεί πια να πληγώσει έναν ήδη σκοτωμένο αντίπαλο και ξαφνικά τον βλέπει να ανασταίνεται μπροστά στα μάτια του.
Συνειδητοποιημένα μπερδεμένη κλείνεις ευλαβικά το παλιό σου κουτί και στριμώχνεις όπως όπως μέσα του τις φωνές που προσπαθούν να σε σταματήσουν. “Κοιμηθείτε” φωνάζεις και δεν τις αφήνεις να σου δείξουν πώς πρέπει να συμμορφώνεσαι, πώς επιλέγεις να εκφράζεσαι, πώς αντιδράς στις συγκινήσεις. Αρνείσαι να πας κόντρα στην καρδιά σου, γίνεσαι ακατάστατη, στρέφεις τις σκέψεις σου σε χιλιάδες κατευθύνσεις, που όμως είναι όλες δικές σου, ολόδικές σου.
Έχεις πια το δικό σου χάος που πάει κόντρα στη σύμβαση. Υπάρχει η θλίψη, μα μέσα της νανουρίζεται η προσμονή. Υπάρχει το σκοτάδι, που αρχίζει να συναντάει το φως. Υπάρχεις εσύ και απέναντί σου ένας ολόκληρος κόσμος. Αφήνεις την ευφορία να ξεπηδήσει από μέσα σου, γιατί τώρα ξέρεις πως θέλεις πιο πολλά από εσένα. Μέσα σου μεγαλώνεις ένα σύννεφο από συναισθήματα, όλα πολύχρωμα και δυναμικά, που δε φοβούνται την απόρριψη, που δεν προσπαθούν να ξεφύγουν και τολμούν να εκφράζονται.
Γίνεσαι όνειρο που δεν το τρομάζουν οι εφιάλτες!
Θέλεις τα πάντα και την αμέσως επόμενη στιγμή νιώθεις παράξενα ελεύθερη με το τίποτα. Διαγράφεις μια αλλόκοτη πορεία αναμνήσεων και στα μάτια σου φωλιάζουν εικόνες που κανένας δεν μπορεί να ερμηνεύσει. Χαμογελάς για όλα όσα κάνεις ανάποδα και μεταμορφώνεις τις πληγές σου σε τέχνη. Πέφτεις, σηκώνεσαι, φοβάσαι, τολμάς, σωπαίνεις, φωνάζεις την αλήθεια σου, γελάς, μαζεύεις δάκρυα στο μαξιλάρι, νιώθεις δυνατή, είσαι ανυπεράσπιστη, διεκδικείς, γίνεσαι έρμαιο, όλα σωστά και όλα λάθος.
Δε γυρίζεις πίσω, μα ούτε έχεις το βλέμμα μπροστά. Είσαι το “τώρα” με σάρκα και οστά, που αποφάσισε πως η ζωή τού ανήκει. Πήρε στις πλάτες του όλα τα ρίσκα, άφησε τον φόβο παράλυτο και ρίχτηκε με φόρα σ’έναν άγνωστο χορό. Ζωή. Αυτό είναι όλο και σου συμβαίνει μόνο μία φορά.
