Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Δεν λέω… καλό είναι δυο ψυχές να έρθουν η μια κοντά στην άλλη.
Καλό είναι να γεννηθούν αισθήματα τρυφερά και γλυκά ανάμεσα σε δυο ανθρώπους.
Είναι πολύ καλό να αγαπηθούν δυο οντότητες και ο ένας να συμπληρώνει τον άλλον.
Κι είναι στα αλήθεια όμορφο να δημιουργηθούν αγνά αισθήματα και να αδελφοποιηθούν δυο πλάσματα. Να τρέχουν ανέμελα σε ειδυλλιακες παραλίες πιασμένα χέρι χέρι, να βλέπουν όμορφα ηλιοβασιλέματα και να ανταλλάσσουν λόγια παντοτινής αγάπης, είναι πολύ όμορφο. Για τις ρομαντικές ταινίες στο σινεμά, για τα μυθιστορήματα αγάπης, για να γίνει μια ωραία θεατρική παράσταση, για να γραφτεί ένα τρυφερό ποίημα. Μέχρι εδώ όλα καλά και άγια, μέχρι εδώ αυτό που λέμε πλατωνική αγάπη είναι σούπερ. Είναι αναμφισβήτητα όμορφη η πλατωνική και η άδολη αγάπη, μέχρι εδώ όμως, όχι για την ζωή.
Στην ζωή δεν μπορεί να σταθεί μια τέτοια κατάσταση, δεν είναι δυνατόν να αποκτήσει υπόσταση και διάρκεια , να αντέξει στο χρόνο και να σταθεί μια πλατωνική αγάπη.
Η ζωή μαζί με την αγάπη θέλει και ένα άλλο απαραίτητο συστατικό, η ζωή θέλει έρωτα φίλε μου.
Η ζωή θέλει δράση, θέλει φωτιά, θέλει ενέργεια και πράξεις.
Οι άνθρωποι θέλουν χορτάτη την ψυχή τους με αγάπη οπωσδήποτε, όμως μαζί με την ψυχή πάει πακέτο και το σώμα. Και μπορεί μια τρυφερή αγάπη να χορταίνει την ψυχή, όμως το κορμί θέλει τα δικά του για να γεμίσει.
Το κορμί θέλει έρωτα!
Έρωτα δυνατό και καθόλου τρυφερό, έρωτα αλήτη και καθόλου ρομαντικό, έρωτα άγριο και απόλυτο.
Το κορμί θέλει καυτά βράδια, θέλει ξενύχτια υποταγής, θέλει σκοτάδια φωτεινά και νύχτες αξημέρωτες. Θέλει δεμένα χέρια και λυτές αισθήσεις, θέλει κλεισμένα μάτια και ανοιχτά τα αυτιά, θέλει φυλακισμένα πρέπει και ελευθέρα θέλω.
Το κορμί για να λυτρωθεί θέλει λόγια βρόμικα, κραυγές εκτονώσης, ψιθύρους πρόστυχους. Θέλει τσαλάκωμα, πληγές γλύκες, σημάδια κόκκινα, μελανιές παράσημα. Θέλει να τρέμει από προσμονή, να λαχταράει για ένωση, να παραδίνεται και να γίνεται τρόπαιο.
Θέλει να σέρνεται σε πατώματα, να ξαπλώνει σε στρώματα, να στέκεται όρθιο, να μην το νοιάζει ο τόπος και ο χώρος. Θέλει να ντρέπεται ντυμένο και να λευτερώνεται ολόγυμνο. Να μεθάει από πόθο, να ηδονίζεται από πάθος και να παίζει ανέμελο. Θέλει να λαχανιάζει επικίνδυνα, να ανασαίνει βαριά και να ιδρώνει ανεξέλεγκτα.
Το κορμί σου λέω, θέλει να ενωθεί με μια άλλη σάρκα, να βουτήξει βαθιά μέσα σε ένα άλλο σώμα, να κατοικήσει για λίγο μέσα σε ένα άλλο κορμί. Να κλειδώσει, να κουμπώσει και να ταιριάξει.
Δεν καταλαβαίνει από αγάπη το κορμί, δεν του λέει τίποτα αυτή η λέξη. Δεν χαμπαριάζει από λογάκια όμορφα, από αγκαλίτσες γλύκες, από φιλάκια και από ζουζούνισμα. Δεν αντέχει στα λίγα, δεν συμβιβάζεται με συναίσθημα. Λειτουργεί με το ένστικτο, λειτουργεί σαν φονιάς,χορταίνει με σάρκα .
Το κορμί θέλει να παιδεύει και να παιδεύεται, να αποθεώνει και να αποθεώνεται, να τυραννά και να τυραννιέται. Του αρέσουν τα δύσκολα και τα απότομα, ξενερώνει και βαριέται με τα γλυκανάλατα, με τα ήσυχα και με τα ρομαντικά.
Καθόλου δεν τα γουστάρει τα τοποθετημένα, τα καθώς πρέπει, τις επαναλήψεις.
Το κορμί δεν θέλει μεγάλες αγάπες, μεγάλες νύχτες θέλει, δεν θέλει όμορφα λόγια, όμορφα έργα θέλει, δεν θέλει αθώα αισθήματα, αθώα εγκλήματα θέλει.
Δεν του αρέσει το σ’ αγαπώ πολύ, το σε θέλω πολύ του αρέσει.
Για αυτό σου λέω…
Μην τα μπερδεύεις και μην τα ανακατεύεις.
Η ψυχή θέλει άνεμο και το κορμί θέλει θύελλες.
Η ψυχή θέλει σπίθα και το κορμί φωτιές θέλει.
Η ψυχή θέλει αγάπη και το κορμί θέλει έρωτα… απλά τα πράγματα.
