Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής.
Μου χρωστάω έναν έρωτα.
Έναν έρωτα ώριμο κι εφηβικό συνάμα. Γεμάτο μουσικές. Ναι, θαρρώ ένας πρώτος –εφηβικός έρωτας μου είναι απαραίτητος. Λίγο περισσότερο ώριμος όμως θά‘θελα να είναι.
Εκεί λίγο πριν ή λίγο μετά την ενηλικίωσή του, θά‘θελα να μου χτυπήσει την πόρτα.
Να απλώσει το χέρι του και να μου δώσει μια ρουφηξιά απ’το τσιγάρο του, μια γουλιά απ’τη ζεστή του μπίρα. Να μου δώσει το ζεστό του χαμόγελο. Το πιο ωραίο του χαμόγελο!
Τα βράδια να γεμίζει το μαξιλάρι μου με παθιασμένα φιλιά. Να διώχνει τα μέχρι πρότινος ενοχλητικά δάκρυα απ’τα μάγουλά μου.
Να με ταξιδεύει.
Άλλοτε κοντά κι άλλοτε μακριά. Να με πηγαίνει αγκαλιά μέχρι το μπαλκόνι είτε αγκαλιά μέχρι τ’αστέρια. Να γεμίζει αστέρια τα όνειρά μου.
Να με ολοκληρώνει.
Να είναι εκεί στη θλίψη, στον πόνο.
Να πολεμάει τους φόβους μου, κι ας χάνει..
Να μένει άυπνος, να βλέπουμε τον ήλιο ν’ανατέλλει. Ν’ανατέλλει τη ζωή μου!
Να μ’αγαπάει. Και μαζί με μένα ν’αγαπάει τα παιδιά, τα ζώα, τα βιβλία, τη θάλασσα, τους φάρους, τα όνειρα και τα ταξίδια. Ν’αγαπάει τη μουσική του κορμιού και τα παιχνίδια που κάνει το μυαλό μου.
Μου χρωστάω έναν έρωτα τελικά.. Έναν έρωτα σαν αυτόν που ονειρευόμουν παιδί.
