Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου
Ακόμα…
Πέρασαν τόσες μέρες και τόσες νύχτες κι εγώ είμαι ακόμα εδώ.
Εδώ που μ’ άφησες, χωρίς αντίο.
Εδώ που μ’ άφησες, χωρίς να ξέρω αν θα επιστρέψεις. Είμαι ακόμα εδώ, γιατί ακόμα νιώθω…
Γιατί δεν πρόλαβα να σου πω πώς νιώθω.
Κι έχω φυλάξει για σένα τις πιο αληθινές μου λέξεις. Τα πιο τρυφερά μου αγγίγματα.
Κι είναι για σένα· μόνο για σένα.
Γιατί εσύ μου θύμισες πώς είναι να ξυπνάς με χαμόγελο και να κοιμάσαι με λαχτάρα.
Να τρέμουν τα πόδια σου πριν από κάθε συνάντηση.
Γιατί εσύ μου θύμισες πώς είναι να παραλύει το κορμί στο πρώτο κιόλας χάδι.
Γιατί μαζί σου ήμουν εκείνη που είχα ξεχάσει να είμαι…
Γιατί ο έρωτας σου μοιάζει, τελικά.
