Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου
Η βροχή καταρρακτώδης έξω από το παράθυρο μου. Χαζεύω τον ουρανό που βγάζει όλη του την μανία με κεραυνούς και βροντές να σκορπίζονται παντού. Με τρομάζει το μένος του.
Μετά χαζεύω εσένα. Εσένα που για άλλη μια νύχτα κοιμάσαι στο διπλανό μαξιλάρι με γυρισμένη την πλάτη και μαζεμένα τα πόδια, σαν μικρό μωρό που φοβάται. Άραγε θέλεις να είσαι εδώ ή απλά συμβιβάζεσαι σε μια πραγματικότητα που δημιουργήσαμε πριν χρόνια; Γιατί ο έρωτας ήρθε και για μας, μας χτύπησε αλύπητα με τα βέλη του και τον ζήσαμε με όλο μας το είναι.
Η αγκαλιά σου θύμιζε παιδική κουβερτούλα ασφαλείας που δεν αποχωριζόμουν ποτέ και η δικιά μου έλεγες ότι είναι ο φάρος που θα σε οδηγεί για όλη σου την ζωή. Τώρα όμως δεν υπάρχει αγκαλιά, υπάρχει ένα πεταχτό φιλί, ένα σ αγαπώ, ένας καφέ στο φλιτζάνι και μια γρήγορη «τυπική» καληνύχτα πριν γυρίσουμε πλευρά.
Πως άλλαξαν όλα; Κανείς δεν κατάλαβε. Κανείς μας δεν ήθελε να δει, κανείς μας δεν συνειδητοποίησε. Όμως, αρνούμαι ότι κανείς δεν μπορεί να τα ξανααλλάξει κιόλας. Κάποιος ή μάλλον και οι δυο μαζί πρέπει να ξαναγυρίσουμε τον τροχό.
Ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω, ο έρωτας όμως γυρίζει, ειδικά όταν δεν έχει σβήσει. Και ο δικός μας καίει τόσο λίγο που τον έχουμε ξεχάσει ανάμεσα σε όλα τα επείγοντα που συμβαίνουν στις ζωές μας. Γίνεται όμως να παλέψεις χωρίς έρωτα; Γίνεται να συμβιώσεις χωρίς αγκαλιά; Γίνεται να νικήσεις την συγκατοίκηση και την ρουτίνα χωρίς ενωμένα κορμιά τα βράδια;
Όχι, δεν γίνεται. Δεν γίνεται δύο ξένοι να ζήσουν για πολύ στο ίδιο σπίτι. Για κανέναν λόγο δεν μπορεί να αντέξει μια πεθαμένη σχέση την καθημερινότητα. Μόνο η ερωτική φλόγα, η αγαπησιάρικη βραδινή αγκαλιά και το φως που σου δίνει ο έρωτας είναι αυτά που σε βοηθούν να νικήσεις.
Να νικήσεις την συγκατοίκηση, να νικήσεις τα «σόγια» που χώνονται, τα αφεντικά που πιέζουν, τα παιδιά που γκρινιάζουν, την οικονομία που σε αναγκάζουν να κάνεις, τις θυσίες που εσύ επιλέγεις να κάνεις. Να τα νικήσεις όλα, να μαζέψεις τις δυνάμεις, να ζωντανέψεις τον έρωτα που αργοσβήνει και να τον κάνεις μπουνιά που θα σε βοηθήσει να τα βάλεις με όλους και με όλα.
Και όλα αυτά ξέρετε γιατί; Γιατί ένα ερωτευμένο ζευγάρι με θαυμασμό και σεβασμό γίνεται ασπίδα σε όλους τους τρίτους που θέλουν να του διαλύσουν το πιο ιερό του κατόρθωμα, την ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ του. Αντίθετα, ένα διαλυμένο δίδυμο που απλά συμβιώνει είναι έτοιμο να δεχθεί τα δηλητήρια και να οδηγηθεί σε οξεία δηλητηρίαση σχέσης και οικογένειας.
Δεν φταίνε οι άλλοι που εισβάλλουν, φταίμε εμείς που τους αφήνουμε.
Ας γεμίσουμε με αγάπη και έρωτα τις σχέσεις μας και ας παλέψουμε γιαυτές. Ούτε μια μέρα δεν αξίζει να πάει χαμένη χωρίς αγκαλιά, φιλί και ζεστασιά.
Μην περιμένεις τον άλλον, μην αφήνεις τον εγωισμό σου να μετρήσει ποιος και πότε, κάνε εσύ την αρχή και εκείνος θα ακολουθήσει.
Αυτό σημαίνει άλλωστε οικογένεια.
