Γράφει η Μάρω Σαριγιαννίδη
Για μια ακόμη φορά έξω από την αίθουσα αναμονής.
ΜΕΘ 2. Επτά μήνες μετά, κι εμείς ακόμα εδώ.
Περιμένουμε την στιγμή που θα σε πάρουμε σπίτι. Δεν ξέρουμε αν μας ακούς, αν μας βλέπεις, αν μας καταλαβαίνεις.
Ανακοπή καρδιάς, λέει.
Σαράντα δύο λεπτά χωρίς οξυγόνο. Εγκεφαλικά κύτταρα νεκρά. Χωρίς προηγούμενα προβλήματα υγείας, χωρίς ιστορικό, χωρίς τίποτα.
Έτσι απλά. Μια μικρή αδερφή στα 35 κι ένα μικρούλι σπίτι να την περιμένει.
Πρέπει να είσαι δυνατή μου λένε. Να στηρίξεις τη μάνα σου και την αδερφή σου, μου λένε.
Εγώ;
Αντέχεις εσύ, μου λένε.
Πότε θα σπάσω, πότε θα πέσω, ως πότε θα κρύβω τι αισθάνομαι πίσω από ένα “καλά”;
Όχι, δεν αντέχω.
Χριστούγεννα χωρίς την οικογένειά σου, τι σόι Χριστούγεννα να είναι;
Μου λείπεις αδερφούλα μου..
Τόσο που οι λέξεις δεν μπορούν να το εκφράσουν..
Θέλω να ακούσω την φωνή σου ξανά..
Θέλω να σηκωθείς να πάμε μια βόλτα κι οι τρεις αδερφές μαζί.
Να σε ακούσουμε να φωνάζεις, να παραπονιέσαι, να νευριάζεις.
Να μας μαλώσεις που δεν βρίσκουμε εκείνη τη μια μέρα την εβδομάδα για να τα λέμε.. και να είσαι πάντα ο κρίκος που μας ενώνει.
Τίποτα και κανένας δεν μπορεί να αναπληρώσει το κενό σου.
Να θυμάστε, η οικογένεια, είναι το παν..
Να λέτε κάθε μέρα στους ανθρώπους σας πόσο σημαντικοί είναι για εσάς, γιατί μπορεί να μην υπάρχει χρόνος να σας ακούσουν..
Και να μην θεωρήσετε ποτέ την υγεία δεδομένη..
Υπάρχουν κάποιοι που παλεύουν γι’αυτή..
Καλή χρονιά..
