Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Και ξαφνικά, έρχεται εκείνο εκεί το φιλί, που ήταν εξαφανισμένο. Εκείνο το φιλί, που κάνει τα χείλη σου να χαμογελούν, καθώς έρχεται για να ακουμπήσει τα δικά σου.
Και ξαφνικά, νιώθεις πως το σώμα σου ανατριχιάζει ολόκληρο και όλες οι αισθήσεις σου έρχονται πάλι μπροστά, αφήνοντας πίσω τον πόνο και όσα είχες να νιώσεις για καιρό. Να, κάτι σαν παυσίπονο φτιαγμένο μόνο για εσένα!
Η καρδιά σου γεμίζει συναισθήματα ξεχασμένα και εκείνο εκεί το φιλί μπαίνει μέσα σου και φτάνει μέχρι την καρδιά σου, κάνοντάς την να χοροπηδά και να σκιρτά από… από δεν ξέρω πώς να το πω, γιατί δεν υπάρχουν λόγια για κάτι τόσο μεγαλειώδες, που κάνει να χαμογελούν τα μέσα σου.
Ξέρεις; Δεν ταιριάζουν όλα τα φιλιά μεταξύ τους. Και τότε καταλαβαίνεις πως βρήκες το δικό σου, το ολόδικό σου φιλί. Εκείνο που ταιριάζει με τα χείλη σου, τη γεύση σου. Εκείνο που σε κάνει να κλείνεις τα μάτια και να βλέπεις τις ομορφότερες σκοτεινές, μαύρες εικόνες της ζωή σου. Που σε κάνει να ανοίγεις τα μάτια σου για να δεις και να μην χάσεις την εικόνα των ματιών του, όταν τα χείλη σας σμίγουν. Και δεν θέλεις να σταματήσεις να νιώθεις το κορμί σου να τραγουδά σιωπηλά και να χορεύει στους ρυθμούς εκείνου του φιλιού, με όλες τις αισθήσεις σου να βαράνε κόκκινο. Να νιώθεις το αίμα να κυλά στις φλέβες σου και να φτάνει στην καρδιά σου, όπως όταν η βόμβα εκρήγνυται και τα ρημάζει όλα στο πέρασμα της.
Μη μου πεις πως δεν το έχεις νιώσει. Όλοι έχουμε κάπου ξεχασμένο ή χαμένο το φιλί, το δικό μας φιλί, που φτιάχτηκε για να ενωθεί μα τα χείλη μας και να μας θυμίσει πως υπάρχει εκεί μόνο για εμάς. Μην ψάξεις να το βρεις. Ξέρει εκείνο! Θα έρθει μόνο του να σε βρει και να σε αιχμαλωτίσει μέσα του.
Το δικό σου φιλί!
