Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Δεν με ένοιαξε ποτέ η θέση, ούτε ο τίτλος. Δεν ζήλεψα τα «πρώτος», τα «μοναδικός», τα «αναγκαίος». Αυτά είναι λέξεις που φοράνε εύκολα οι άνθρωποι όταν θέλουν να πείσουν τον εαυτό τους πως κάτι κρατά. Εγώ δεν ήρθα να κρατηθώ. Ήρθα να υπάρξω. Χωρίς κορνίζες, χωρίς επιβεβαιώσεις, χωρίς να μετράω τη σημασία μου με το πόσο συχνά με σκέφτεσαι ή με το αν με φοβάσαι να με χάσεις.
Ήθελα μόνο να είμαι αληθινός. Να με δεις όπως είμαι, όχι όπως σε βολεύει. Να με αντέξεις στις μέρες που δεν είμαι φωτεινός, που δεν έχω λόγια, που κουβαλάω σιωπές και βάρη. Να μη χρειαστεί να γίνω κάτι άλλο για να χωρέσω. Να μη μικρύνω, να μη ωραιοποιηθώ, να μη γυαλίσω τις γωνίες μου.
Δεν μπήκα στη ζωή σου για να γεμίσω κενά. Τα κενά δεν γεμίζουν, απλώς κρύβονται. Μπήκα για να σταθώ δίπλα σου όπως είμαι, με ό,τι έχω και με ό,τι μου λείπει. Να σου πω την αλήθεια ακόμα κι όταν δεν σε ανακουφίζει. Να φύγω από συζητήσεις που γίνονται για να μην ειπωθεί τίποτα. Να μη σου χαϊδέψω τα αυτιά όταν η καρδιά σου χρειάζεται ξύπνημα.
Δεν ήθελα να είμαι «σημαντικός» γιατί οι σημαντικοί συχνά γίνονται αναλώσιμοι. Χρησιμοποιούνται, καταναλώνονται, ξεχνιούνται. Ήθελα να είμαι αληθινός, γιατί το αληθινό, ακόμα κι αν φύγει, δεν σβήνει. Μένει σαν αποτύπωμα. Σαν εκείνη τη φωνή που θυμάσαι χωρίς να ξέρεις γιατί. Σαν εκείνο το βλέμμα που σου έκανε κάποτε καλό, χωρίς υποσχέσεις.
Αν τελικά με θυμηθείς, δεν θέλω να είναι επειδή σου έλειψα. Θέλω να είναι επειδή ήμουν καθαρός απέναντί σου. Επειδή δεν έπαιξα ρόλους, δεν έκρυψα προθέσεις, δεν σου πούλησα μέλλον. Σου έδωσα παρόν.
Κι αν αυτό δεν ήταν αρκετό, είναι εντάξει. Γιατί εγώ δεν ήρθα να μετρηθώ. Ήρθα να σταθώ. Και αυτό, για μένα, ήταν πάντα αρκετό.
