Γράφει η Ιωάννα Ανδριανού
Δεν είναι φυσιολογικό να τον καλύπτεις συνέχεια.
Δεν είναι υγιές να λες “είναι απλά κουρασμένος”, “δεν είναι εκδηλωτικός”, “δεν είναι καλός στα λόγια”… κάθε φορά που η απουσία του φωνάζει.
Δεν είναι ρόλος σου να γίνεσαι ο διερμηνέας των σιωπών του.
Ο συνήγορος των απόντων του.
Ο άνθρωπος που βρίσκει πάντα μια εξήγηση για το ανεξήγητο.
Γιατί στην πραγματικότητα το ξέρεις.
Δεν φέρεται όπως σου αξίζει.
Και όσο περισσότερο τον δικαιολογείς, τόσο λιγότερο βλέπεις την αλήθεια.
Η αλήθεια είναι πως αν κάποιος σε θέλει, δεν θα σε κάνει να αναρωτιέσαι.
Δεν θα σε αφήσει να νιώσεις “υπερβολική” που ζητάς το αυτονόητο.
Δεν θα χρειαστεί να αναλαμβάνεις εσύ την ευθύνη της απόστασης, της σκληράδας ή της σιωπής του.
Η αγάπη δεν έχει ανάγκη από υπερασπιστές.
Δεν σε φέρνει ποτέ στη θέση να εξηγείς στους άλλους γιατί δεν είναι έτσι όπως φαίνεται.
Γιατί όταν είναι αληθινή, φαίνεται.
Και δεν χρειάζεται τίποτα άλλο για να σταθεί.
Αν νιώθεις συνεχώς ότι πρέπει να του δίνεις άλλοθι,
αν βρίσκεις λόγους για να πείσεις τους γύρω σου – ή και τον ίδιο σου τον εαυτό – ότι όλα είναι εντάξει,
τότε μάλλον δεν είναι.
Αγάπη είναι να κοιτάς τον άλλον και να νιώθεις πως δεν έχεις τίποτα να εξηγήσεις.
Γιατί όλα είναι εκεί, καθαρά, παρόντα, ζωντανά.
Αν πρέπει να τον δικαιολογείς…
ίσως έχει ήδη φύγει — απλώς δεν στο είπε.
Και εσύ, απλώς, δεν το παραδέχτηκες ακόμα.
