Γράφει η Κατερίνα Παπαδοπούλου
Όταν κάποιος εξαφανίζεται χωρίς εξήγηση, μην ψάχνεις απαντήσεις. Η απάντηση είναι η εξαφάνισή του.
Μην ψάξεις στις λεπτομέρειες, μην κολλήσεις στις λέξεις που δεν ειπώθηκαν, στις υποσχέσεις που έμειναν μετέωρες. Δεν χάθηκαν κάπου στον δρόμο, δεν ξεχάστηκαν σε μια στιγμή αδυναμίας. Ήταν επιλογή.
Ξέρω, θες να καταλάβεις.
Θες να βρεις το γιατί.
Ίσως να φταίει κάτι που είπες. Ίσως να φταίει κάτι που δεν είπες. Ίσως να υπήρχε μια σκέψη, μια ανασφάλεια, μια σκηνή που δεν έπαιξες σωστά. Και τώρα, το μυαλό σου γυρίζει πίσω, αναλύει, ψάχνει τα μικρά σημάδια που μπορεί να σου ξέφυγαν.
Μα σταμάτα.
Σου μιλάω εγώ, η γυναίκα που ξέρει τι σημαίνει να μένεις και τι σημαίνει να φεύγεις.
Όποιος θέλει να μείνει, μένει. Όποιος θέλει να μιλήσει, μιλάει. Δεν υπάρχουν γρίφοι στον σεβασμό, δεν υπάρχουν αινίγματα στην αλήθεια.
Το να εξαφανίζεται κάποιος δεν είναι λάθος επικοινωνίας, δεν είναι σύγχυση, δεν είναι “μπέρδεμα συναισθημάτων”. Είναι επιλογή απομάκρυνσης.
Και γι’ αυτό δεν χρειάζεσαι καμία εξήγηση.
Γιατί η απουσία του είναι η απάντησή του.
Και ξέρω, δεν σου αρέσει αυτή η απάντηση. Σε πονάει. Σε θυμώνει. Σε κάνει να θέλεις να πεις “όχι, δεν μπορεί, δεν γίνεται έτσι”.
Μα γίνεται.
Έγινε.
Οπότε μην τον ψάξεις. Μην τον καλέσεις. Μην αφήσεις τον εγωισμό σου να γίνει επαιτεία. Δεν έφυγε γιατί δεν κατάλαβε. Έφυγε γιατί δεν ήθελε να μείνει. Και αυτό αρκεί.
Δεν είναι δική σου δουλειά να βρεις τον λόγο. Δική σου δουλειά είναι να δεχτείς την πραγματικότητα.
Ακόμα κι αν πονάει.
Ακόμα κι αν θέλεις τόσο πολύ να μάθεις το γιατί.
Ακόμα κι αν, για λίγο, εύχεσαι να είχε πει κάτι πριν φύγει.
Κάποιες φορές, η σιωπή είναι η πιο δυνατή απάντηση. Και η απουσία, το πιο ξεκάθαρο “αντίο”.
