Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή κάθε ανθρώπου που είναι πιο σημαντική από το πρώτο ραντεβού, από το πρώτο φιλί, από κάθε αρχή σχέσης που έχει ζήσει. Είναι η στιγμή που κάθεται μόνος του ένα βράδυ, χωρίς τηλέφωνο να χτυπάει, χωρίς σχέδια, χωρίς κανέναν να περιμένει και δεν τρομάζει.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ο έρωτας λειτουργεί σαν διαφυγή. Ψάχνεις κάποιον όχι επειδή τον θέλεις, αλλά επειδή δεν αντέχεις να μείνεις μαζί με τον εαυτό σου. Η μοναξιά μοιάζει με δωμάτιο σκοτεινό, και ο άλλος γίνεται ο διακόπτης που ανάβει το φως. Αλλά ένας άνθρωπος δεν είναι διακόπτης. Και όποιος τον χρησιμοποιεί έτσι, αργά ή γρήγορα τον εξαντλεί.
Αυτός ο έρωτας έχει πάντα μια υπόγεια απαίτηση. «Μη μ’ αφήσεις μόνη». Και κάθε σχέση που χτίζεται πάνω σε αυτή την απαίτηση κουβαλάει ήδη το σπόρο του τέλους της. Γιατί κανείς δεν μπορεί να είναι για πάντα το αντίδοτο στον φόβο κάποιου άλλου.
Κάτι αλλάζει, όμως, όταν μαθαίνεις να κάθεσαι με τη μοναξιά σου χωρίς να πανικοβάλλεσαι. Όχι επειδή σου αρέσει να είσαι μόνη -μπορεί κι αυτό- αλλά επειδή έχεις καταλάβει πως μπορείς. Πως η ζωή σου δεν καταρρέει αν δεν υπάρχει κάποιος να τη γεμίζει. Πως έχεις ήδη μέσα σου αρκετά, ώστε να μην περιμένεις έναν άλλον να σου τα δώσει.
Κι εκεί, ο έρωτας παύει να είναι ανάγκη. Γίνεται επιλογή.
Δεν ψάχνεις πια κάποιον να σε συμπληρώσει, γιατί αυτή η ίδια η λέξη προϋποθέτει πως λείπει κάτι από σένα. Ψάχνεις κάποιον που σε εμπνέει, που σε κάνει να θες να γίνεις καλύτερη, όχι επειδή δεν είσαι αρκετη, αλλά επειδή δίπλα του βλέπεις μια εκδοχή του εαυτού σου που αξίζει να κυνηγήσεις. Η διαφορά είναι τεράστια. Το ένα σε κρατάει εξαρτημένη, το άλλο σε κρατάει ζωντανή.
Μια σχέση που ξεκινά από έλλειψη κουβαλάει πάντα άγχος. Φοβάσαι μην τον χάσεις, γιατί ο χαμός του σημαίνει επιστροφή στο σκοτάδι που δεν άντεχες. Ελέγχεις, ανησυχείς, προσαρμόζεσαι υπερβολικά, μόνο και μόνο για να μη μείνεις ξανά μόνη.
Μια σχέση που ξεκινά από επιλογή είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα. Είσαι εκεί γιατί θέλεις, όχι γιατί φοβάσαι την εναλλακτική. Κι αυτό δίνει στη σχέση κάτι που η ανάγκη δεν μπορεί ποτέ να δώσει. Ελευθερία. Ο άλλος δεν είναι σωσίβιο. Είναι σύντροφος. Και η διαφορά αυτή είναι που κάνει μια σχέση να αντέχει στον χρόνο, αντί να καταρρέει με το πρώτο ρήγμα.
Γιατί, στο τέλος, όσοι φοβούνται τη μοναξιά αγαπούν από απόγνωση. Κι όσοι δεν τη φοβούνται πια, αγαπούν από πληρότητα.
Και μόνο η δεύτερη αγάπη έχει πραγματικές πιθανότητες να κρατήσει.
