Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέσαι γιατί μπήκε κάποιος στη ζωή σου. Αν είχε σκοπό ή αν ήταν απλά μια σύμπτωση. Αν ήταν ένα δώρο ή μια δοκιμασία. Αν ήρθε για να μείνει ή απλώς για να σε ταράξει λίγο και να φύγει.
Η αλήθεια είναι πως κανείς δεν έρχεται τυχαία. Ο καθένας έχει τον ρόλο του. Άλλοι έρχονται σαν φως, σαν ένα κομμάτι που έλειπε από το παζλ σου. Σε κάνουν να γελάς, να νιώθεις, να θυμάσαι ποιος είσαι. Είναι αυτοί που χωρίς να το καταλάβεις, σου μαθαίνουν πως η ζωή μπορεί να είναι πιο όμορφη, πιο αληθινή, πιο ζεστή.
Και μετά υπάρχουν κι εκείνοι που σε δοκιμάζουν. Αυτοί που έρχονται με ανεμοστρόβιλους και σε αφήνουν με σκόνη και απορίες. Που σε αναγκάζουν να κοιτάξεις μέσα σου πιο βαθιά. Που σε κάνουν να ξεβολευτείς, να αμφισβητήσεις, να πονέσεις. Είναι δύσκολοι, έντονοι, θυελλώδεις. Και το χειρότερο; Πολλές φορές τους αφήνεις να μείνουν παραπάνω απ’ όσο πρέπει, ελπίζοντας πως θα γίνουν κάτι άλλο.
Και ύστερα, είναι αυτοί που έρχονται για να σου θυμίσουν. Να σου δείξουν τι αξίζει, τι είχες ξεχάσει, τι άφησες πίσω σου. Είναι οι άνθρωποι που με έναν τρόπο σχεδόν μαγικό, σου δείχνουν ξανά τον δρόμο. Σε κάνουν να θυμηθείς ποιος ήσουν πριν σε πνίξουν οι απογοητεύσεις. Πριν αρχίσεις να αμφιβάλλεις για το αν αξίζεις, για το αν μπορείς να αγαπηθείς. Είναι οι άνθρωποι που δεν ήρθαν για να σε αλλάξουν, αλλά για να σου δείξουν ποιος πραγματικά είσαι.
Και ξέρεις ποιο είναι το πιο δύσκολο κομμάτι; Δεν μπορείς να ξέρεις από την αρχή ποιος είναι ποιος. Μερικές φορές, αυτός που σε δίδαξε, στην αρχή σε πόνεσε. Αυτός που σε δοκίμασε, κάποτε σε έκανε ευτυχισμένο. Αυτός που σου θύμισε τι αξίζει, μπορεί να εμφανίστηκε τη στιγμή που είχες πάψει να ψάχνεις.
Ό,τι κι αν είναι, κάθε συνάντηση αφήνει ένα σημάδι. Το αν θα είναι πληγή ή χάδι, εξαρτάται από το πώς θα τη ζήσεις. Από το τι θα κρατήσεις και τι θα αφήσεις να φύγει. Από το αν θα επιλέξεις να σε ρίξει ή να σε δυναμώσει.
Γιατί στο τέλος, δεν είναι οι άνθρωποι που μας καθορίζουν.
Είναι ο τρόπος που τους επιτρέπουμε να μας αγγίξουν.
